Μιχάλης Σπανουδάκης

Έφυγε το παλληκάρι στα 36 του χρόνια. Πιστός στον όρκο του, στο καθήκον και τα ιδανικά του. Προσπαθώντας, έστω και εκτός υπηρεσίας, να τιμήσει την θέση που του εμπιστεύθηκε η πατρίδα. Χωρίς να τραβήξει το όπλο του από την θήκη. Και το πλήρωσε με την ζωή του! Το 40 ημερών παιδί του θα τον «γνωρίσει» μέσα από τις αφηγήσεις της μητέρας του, που θα του μιλά για την «αμυνόμενη Αστυνομία».

Κανένας τοίχος δεν θα φιλοξενήσει το όνομά του. Δεν θα γίνει σύνθημα στα χείλη «εξεγερμένων νεαρών». Κανένας πολιτικός δεν θα τον μνημονεύσει με το μικρό του όνομα βουρκώνοντας από συγκίνηση μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν θα κάνει δημόσια δήλωση βγάζοντας, πολύ πριν αποφανθεί η δικαιοσύνη, την ετυμηγορία του.

Κι όλοι εμείς θα κοιμηθούμε ήσυχοι, σίγουροι ότι κανένας δεν θα ρίξει βόμβες μολότοφ στο αυτοκίνητο ή στο κατάστημά μας. Μόνον οι γνωστοί αλήτες πήραν θέση. Και επιχαίρουν στο Διαδίκτυο, στα «εναλλακτικά» κανάλια τους, για την δολοφονία του παλληκαριού. «Μπράβο, πάντα τέτοια!», αναφωνούν δίνοντας τα εύσημα στους στυγερούς εγκληματίες.

Αρνούμαι να συμβιβαστώ και να ανεχθώ την ύπαρξή τους. Αρνούμαι ακόμη να δεχθώ ως εξιλέωσή μου και αναπαμό της συνείδησής μου μία απλή κατάθεση ενός συμβολικού ποσού σε λογαριασμό ενίσχυσης της οικογένειας του Μιχάλη, που ίσως ανοίξουν σε κάποια τράπεζα οι συνάδελφοί του. Αυτό που νοιώθω υποχρεωμένος να κάνω, ως ενεργός και συνειδητοποιημένος πολίτης, είναι να παλέψω για την αλλαγή αυτής της νοοτροπίας, που επιτρέπει να ηρωοποιούνται όσοι ρίχνουν μολότοφ και πέτρες σ' αυτούς που εντέλλονται για την διατήρηση της τάξης και της ασφάλειας των πολιτών και που ανέχεται να πηγαίνουν άκλαυτοι όσοι θυσιάζονται για το κοινό καλό.

Αν οι μολότοφ στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και το κάψιμο της σημαίας μας από τους «αντιεξουσιαστές» αποτελούν προσβολή στην αξιοπρέπεια και την συνείδησή μας, η αδιαφορία μας για την απώλεια όσων αντιστέκονται σφραγίζει τις ενοχές μας και νομιμοποιεί τον ευνουχισμό της δικής μας αντίστασης. Όταν αλλάξει αυτό το καθεστώς του παραλόγου, όταν θα μιλήσουμε και πάλι στα παιδιά μας για αξίες κοινωνικές και εθνικές, για τιμή και για χρέος, τότε θα είμαστε άξιοι να ανακτήσουμε τον τίτλο του πολίτη.