Η σημαία της φωτογραφίας είναι ενός μικρού, αλλά σοβαρού κράτους στην άκρη του κόσμου. Πρόκειται για την σημαία της Νέας Ζηλανδίας, την οποία επισκέφθηκα πρόσφατα για λίγες ημέρες. Δεν θα σταθώ στην οργάνωση, την καθαριότητα και την φυσική ομορφιά αυτής της τόσο μακρινής χώρας. Θα έπρεπε, βέβαια, γιατί στο Ουέλινγκτον το οποίο επισκέφθηκα, ντρέπεσαι να πατάς τους δρόμους του, για να μην τους λερώσεις!
Θα περιγράψω όμως μια προσωπική μου εμπειρία και την επαφή μου με το μεταναστευτικό νόμο αυτού του όμορφου κράτους, για να δικαιολογήσω και το χαρακτηρισμό του σοβαρού που του απέδωσα στην αρχή. Γύρω στις 5 το πρωί, λοιπόν, προσγειώνομαι στο αεροδρόμιο του Ώκλαντ, της πρωτεύουσας της Νέας Ζηλανδίας και περνάω τον απαραίτητο έλεγχο. Αφού περνάω από τρία (!) σημεία ελέγχου για να διαπιστωθεί ο σκοπός της επίσκεψής μου και απαντάω στις ίδιες ερωτήσεις και των τριών Νεοζηλανδών αστυνομικών, φτάνω και στον τέταρτο, όπου ο σοβαρότατος αλλά ευγενέστατος Νεοζηλανδός αστυνομικός με ξαναρωτά τα ίδια πράγματα. Αφού ψάχνει τα πάντα που μεταφέρω στην βαλίτσα μου, του εξηγώ γιατί ήρθα, που θα μείνω, με ποιόν θα μείνω, ποιος με κάλεσε (ταυτόχρονα του δείχνω τα απαραίτητα έγγραφα, διευθύνσεις, τηλέφωνα που αποδεικνύουν τα λεγόμενά μου).
Πρέπει να είχε φτάσει 6:30 το πρωί και θέλει να τηλεφωνήσει και στο ξενοδοχείο και στην εταιρία της οποίας ήμουν προσκεκλημένος. Του εξηγώ ότι είναι ξημερώματα και η υπάλληλος της εταιρίας μπορεί να κοιμάται κι αφού το ξανασκέφτηκε, επικοινωνεί μόνο με το ξενοδοχείο για να επιβεβαιώσει την κράτησή μου. Τελικά, μετά από ένα 2ωρο ελέγχων και ερωτήσεων, βάζει την σφραγίδα της 3μηνης βίζας μου στο διαβατήριό μου και είμαι πλέον ελεύθερος να συνεχίσω το ταξίδι μου.
Πάμε τώρα στο μεταναστευτικό νόμο. Για να αποκτήσει κάποιος, άδεια εργασίας στην Νέα Ζηλανδία, διάρκειας 30 μηνών, χρειάζονται οι εξής, λογικές, απλές και σαφέστατες προϋποθέσεις:
Φυσικά, όλα τα έγγραφα πρέπει να είναι μεταφρασμένα στα αγγλικά και επικυρωμένα από δημόσια αρχή. Τολμήστε την σύγκριση, με το τί συμβαίνει στο άθλιο νεοελληνικό κρατίδιο...
Πρότασή μου:
Το άρθρο αφιερώνεται στους πάσης φύσεως «ανθρωπιστές» από τον ανεκδιήγητο Προκόπη Παυλόπουλο, την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ως το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τις παραφυάδες του, που οι μεν πρώτοι συνέβαλλαν τα μέγιστα στο να καταντήσει η πατρίδα μας ξέφραγο αμπέλι οι δε άλλοι, πολύ θα επιθυμούσαν να εξαφανιστεί το «αμπέλι» από προσώπου γης, ονειρευόμενοι «σοσιαλιστικούς» παραδείσους.

15-02-2026
Ένα Μπαγκλαντές στα νότια της Ευρώπης
11-02-2026
Λιμενικό: Στην πρώτη γραμμή
13-07-2025
Όταν απέλασαν τον Θάνο
20-12-2023
Καλή τύχη αδέρφια! 