Μία παράσταση «ιερού θεάτρου» για τον Αλκιβιάδη

Μια μοναδική υπερπαραγωγή, εμπνευσμένη από την ταραχώδη ζωή του Αλκιβιάδη, του μεγάλου πολιτικού και στρατηγού της Αθήνας, ανεβαίνει την Τετάρτη 15 Ιουλίου στις 9 μ.μ. στο Δημοτικό Θέατρο «Δ.Κίντης» στην Ηλιούπολη από την ομάδα «Ρόδα» σε σκηνοθεσία Μαρίας Περετζή. Πρόκειται για τον «Αλκιβιάδη Άγιο» του Δημήτρη Περετζή, που συμπεριλαμβάνει ζωντανές αναπαραστάσεις των Ελευσίνιων Μυστηρίων, των εκστατικών Μυστηρίων του Πανός και των Κάβειρων, αναζητά τις ρίζες της πλατωνικής παράδοσης και δείχνει την άμεση σχέση της φιλοσοφίας με τις μυστικιστικές πρακτικές του αρχαίου κόσμου.

Η ομάδα «Ρόδα» δεν είναι μια συνηθισμένη θεατρική ομάδα, αλλά είναι συνδεδεμένη με το «Ίδρυμα Γκουρτζίεφ». To «Ίδρυμα Γκουρτζίεφ» ιδρύθηκε από τον Δημήτρη Περετζή, και είναι αφιερωμένο στην διάδοση του έργου του κορυφαίου Πόντιου μεταφυσικού φιλοσόφου Γεώργιου Γεωργιάδη -Γκουρτζίεφ, που το σύστημα του, γνωστό ως «Τέταρτος Δρόμος», θεωρείται σήμερα «η πιο ολοκληρωμένη εικόνα της ψυχολογίας του ανθρώπου που έχει παρουσιασθεί ποτέ».

H «Ρόδα» ιδρύθηκε το 1991 από την Μαρία Περετζή και είναι η μοναδική περίπτωση ιερού, τελετουργικού θεάτρου στην Ελλάδα. Αντλεί το ρεπερτόριο της μέσα από τους μεγάλους μύθους και τα ιερά έπη της ανθρωπότητας, όπως το Γκιλγκαμές της Μεσοποταμίας και η ινδική Ραμαγιάνα, που ήδη έχουν παρουσιαστεί στην αθηναϊκή σκηνή, και έχουν προσελκύσει ακόμα και το ενδιαφέρον του CNN. Εργάζεται δε για την αναβίωση σε σύγχρονο ιδίωμα των μύθων και των αρχέτυπων ιστοριών, που οδηγούν στα θεμέλια της ευρείας κουλτούρας, η οποία συνδέει τις μεγάλες κληρονομιές του πλανήτη.

Όμως η «Ρόδα» δεν είναι θεατρική ομάδα με την συμβατή έννοια του όρου. Πρόκειται για μία ομάδα που έχουν ως σκοπό την ανάπτυξη της συνείδησης των ηθοποιών. Η θεατρική προπαρασκευή συμπεριλαμβάνει ασκήσεις μνήμης, αντοχής, προσοχής, τελετουργικών χορών από τις παραδόσεις των Σούφι και της Ινδίας καθώς και γιόγκα. Όλα αυτά έχουν σκοπό να υπάρξει μία ερμηνεία που θα βοηθήσει ώστε να μεταδοθεί στον θεατή το νόημα του θεμελιακού μύθου, που αναφέρεται στην δυνατότητα του ανθρώπου να αναγεννηθεί μέσα στην ζωή. Αυτή η ανάπτυξη της συνείδησης, είναι σύμφωνα με τους δημιουργούς της «Ρόδας», το κοινό στοιχείο που έχουν όλες οι ιερές παραδόσεις της ευρύτερης ινδοευρωπαϊκής παράδοσης.

Ο «Αλκιβιάδης Άγιος» προσπαθεί να απαντήσει στο απλό «παράδοξο» της ιστορίας της Φιλοσοφίας: Πως μπορεί να θεωρηθεί ο Σωκράτης σοβαρός δάσκαλος, εάν πράγματι ο καλύτερος του μαθητής, ο Αλκιβιάδης, υπήρξε τόσο εγωιστής, ματαιόδοξος, ακόμα και «προδότης», όπως επιμένει να τον παρουσιάζει η επίσημη ιστορία;

Ο Δημήτρης Περετζής αποφασίζει να αποκαταστήσει μία «αμφιλεγόμενη» προσωπικότητα της Ιστορίας με βάση τα πραγματικά γεγονότα. Υπενθυμίζει την άποψη του Θουκυδίδη που πίστευε ότι «σε όλα τα δημόσια λειτουργήματα του ήταν άριστος. Και ιδιαίτερα στα πολεμικά ζητήματα». Καθώς και την άποψη του Σωκράτη: «Ήμουν ο πρώτος που σε αγάπησε Αλκιβιάδη, όταν ακόμη οι άλλοι δεν καταλάβαιναν την δύναμη σου, και τώρα που όλοι σε έχουν εγκαταλείψει είμαι ο μόνος που εξακολουθεί να σε αγαπά».

Εκείνο που πιστεύει ο συγγραφέας ότι οι σύγχρονοι του δεν άντεχαν, ήταν αφ' ενός το μεγαλείο της προσωπικότητας του Αλκιβιάδη και γι' αυτό τον εξόρισαν, τον έδιωξαν από την πόλη. Ο Αλκιβιάδης ήθελε να ενώσει τους Έλληνες να κτίσουν την Αυτοκρατορία τους. Όπως λέει μέσα στο έργο: «Οι Σπαρτιάτες είναι Έλληνες. Είμαστε εμείς οι ίδιο. Χωρίς το στράτευμα τους δεν πέφτει η Περσία. Είναι πολύ εύκολο τους Έλληνες να ενώσω, το στρατό της Σπάρτης με το ναυτικό των Αθηνών. Αρκεί να τους δώσω κοινό εχθρό τον Πέρση βασιλιά. Πρώτα όμως πρέπει να εξασφαλίσουμε τα νώτα μας, την δυτική Μεσόγειο. Αλλιώς θα κτίζουμε στην άμμο. Ό,τι και αν και αν κερδίσουμε θα το χάσουμε πάλι, μέσα σε δύο, σε τρεις γενιές». Κάτι που τελικά έγινε με τον Αλέξανδρο, που όμως δεν προστάτεψε την Αυτοκρατορία από τους ανερχόμενους Ρωμαίους στην Δύση. Προσπαθούσε να ξεσηκώσει τους Αθηναίους για την εκστρατεία στην Σικελία θυμίζοντας ότι «η Σικελία μας χρειάζεται». Γι' αυτό θύμωνε με την αναποφασιστικότητα των Αθηναίων που τους αρέσει η καλοπέραση και δεν είναι έτοιμοι για θυσίες.

Ο Σωκράτης του υπενθυμίζει: «Όποιος περιμένει την ανταμοιβή από του πλήθους την καλή διάθεση, ποτέ δεν θα μπορέσει να βρει αυτό που η ψυχή του επιδιώκει». Και τον συμβουλεύει: «Γνώρισε τον εαυτό σου, τον εσωτερικό». Και εκεί έρχεται το νόημα του έργου: ο Δημήτρης Περετζής πιστεύει ότι ο Αλκιβιάδης υπήρξε ο καλύτερος μαθητής του Σωκράτη, που γι' αυτόν η διδασκαλία του ήταν εσωτερική και όχι παιδαγωγική. Ο Σωκράτης πίστευε ότι ο καθένας πρέπει να αναγεννηθεί μέσα στην ζωή και χωρίς να παραβεί τους νόμους να πετύχει αυτό που πραγματικά ποθεί η ψυχή του. Ο Αλκιβιάδης όπως και ο Σωκράτης ήταν μύστης των Ελευσίνιων και των Καβείρων Μυστηρίων καθώς και των Μυστηρίων του Πανός. Και η πλατωνική φιλοσοφία, σε μεγάλο της μέρος σωκρατική, ήταν συνδεδεμένη με τα Μυστήρια. Αυτά τα Μυστήρια είναι που αναδεικνύει η «Ρόδα» πάνω στην σκηνή χρησιμοποιώντας διονυσιακούς εκστατικούς χορούς, ιερούς χορούς της Ανατολής, και ενδυμασίες που παραπέμπουν στην αρχαία ελληνική θρησκεία και την λαϊκή παράδοση.

Στον «Αλκιβιάδη Άγιο» πρωταγωνιστούν Δημήτρης Γασπαράτος (Αλκιβιάδης), Σταύρος Κάππας (Σωκράτης), Ιουλία Βεντίκου (Διοτίμα), Σταμάτης Λόγος (Άνυτος) και 25 ακόμη επαγγελματίες ηθοποιοί, χορευτές και μουσικοί.