Καμένα δάση στο κράτος της πλάκας

Είναι ωραία να ζει κανείς σε μία χώρα γενικευμένου χαβαλέ. Όπου τα δελτία ειδήσεων ασχολούνται με τις βουτιές της ημιδιάσημης μοντέλας, με τα σκυλιά των μόδιστρων και τα κότερα των κοσμικών, όπου πρώτη είδηση είναι τα νέα «σχήματα» στα κέντρα διασκεδάσεως και τα ξεμαλλιάσματα των τραγουδιστριών, όπου η πολιτική αντιπαράθεση γίνεται σε επίπεδο τηλεοπτικού ξεκατινιάσματος, στο οποίο βεβαίως θριαμβεύει η αγένεια και η ικανότητα στην κοκορομαχία και όχι το επιχείρημα, η γνώση, η παιδεία, η κατάρτιση. Είναι ευχάριστο οι νομάρχες να είναι λαϊκοί βάρδοι, οι βουλευτές μοντέλα, ηθοποιοί και αθλητές. Είναι ευχάριστο γιατί έχει πλάκα, είναι ξεκούραστο, άνετο, ξένοιαστο.

Πλην όμως ο χαβαλές στις δουλειές, στην πολιτική, στην επιστήμη έχει το κόστος του. Προσωπικά δεν θα ήθελα να με χειρουργήσει ένας γιατρός ο οποίος την προηγουμένη της εγχειρίσεως βρισκόταν μέχρι την πέμπτη πρωινή στα μπουζούκια. Αντιστοίχως, θα ήθελα ο λογιστής μου να μελετά το νέο φορολογικό νομοσχέδιο και όχι να έχει ξεμυαλιστεί με την κα Ψωνισμενίδου, που κέρδισε τον τίτλο της Miss Summer στα καλλιστεία που διοργάνωσε το Club Restos στο Βραχάτι Κορινθίας. Όχι ότι δεν μου αρέσει το Βραχάτι, ούτε ότι δεν μου αρέσουν τα καλλιστεία, αλλά απλώς θα ήθελα ο λογιστής μου να ξέρει την δουλειά του.

Σύμπασα η Ελλάδα παρακολουθεί με θλίψη και αγανάκτηση και οργή την καταστροφή του δασικού μας πλούτου από τις πυρκαγιές. Σύμπασα η Ελλάδα θυμώνει και λυσσάει ανήμπορη σκεπτόμενη τα τόσα πλάσματα του θεού, την φύση ολόκληρη να χάνεται, χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι. Σύμπασα η Ελλάδα παρακολουθεί τον ηρωισμό των πυροσβεστών που, κατάκοποι και εξαντλημένοι, δίνουν την μάχη με την φωτιά. Και σύμπασα η Ελλάδα θλίβεται μαζί με τις οικογένειες των εκλιπόντων χειριστών του αεροπλάνου που χάθηκαν προσπαθώντας να σώσουν κάτι από την ποιότητα της ζωής μας, κάτι από την πατρίδα μας, από τον «οίκο» μας.

Και βέβαια, οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί αναλυτές, η πολιτική ηγεσία, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, οι παράγοντες της τοπικής αυτοδιοικήσεως αναζητούν τα αίτια της καταστροφής. Φταίει η κυβέρνηση γιατί δεν προσέλαβε πυροσβέστες. Φταίει και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ γιατί δεν αγόρασαν νέα και περισσότερα αεροπλάνα. Φταίει το ότι δεν γίναν ζώνες δασοπροστασίας. Φταίει ότι η πυροσβεστική δεν είχε κάνει ασκήσεις πυρασφάλειας στην Πάρνηθα. Φταίει η κατάργηση των δασοφυλάκων και των αγροφυλάκων. Φταίει η διοίκηση που ανέχεται τους οικοπεδοφάγους. Φταίει ότι δεν δουλεύουν οι πυροσβεστικοί κρουνοί στα δάση. Φταίει η έλλειψη συντονισμού πυροσβεστικής και πολιτικής προστασίας. Φταίει ότι δεν είχε αποψιλωθεί ο χώρος κάτω από τους πυλώνες της Δ.Ε.Η. Φταίνε όλα αυτά και φταίνε κι άλλα.

Αλλά κυρίως φταίει ένα: ότι όταν η χώρα είναι χώρα του χαβαλέ, κάποια στιγμή ξυπνάει από το γλέντι και την πλάκα και βλέπει τις συνέπειές του. Βλέπει τότε ότι τα παιδιά της είναι αγράμματα, ότι τα ναρκωτικά κάνουν θραύση, ότι είναι κατάχρεη, ότι η δικαιοσύνη είναι διεφθαρμένη, ότι η «Κύπρος είναι μακράν», ότι οι λαθρομετανάστες μας καβάλησαν, ότι τα δάση μας κάηκαν. Γιατί δηλ. μία ολόκληρη χώρα θα κάνει πλάκα, και ο αρχηγός της πυροσβεστικής θα σκίζεται; Γιατί μία ολόκληρη χώρα θα είναι στην αφασία, και ο μεμονωμένος πυροσβέστης θα βγαίνει στο λιοπύρι για ασκήσεις; Γιατί ο αρμόδιος για την συντήρηση των κρουνών υπάλληλος θα εκτελεί στο ακέραιο το καθήκον του, την ώρα που ο υπουργός θα ξεκατινιάζεται στα τηλεπαράθυρα; Γιατί ο δασοφύλακας θα τσακώνεται και θα γίνεται δυσάρεστος με τον αμελή που καπνίζει μέσα στο δάσος, την ώρα που οι πολιτικοί του προϊστάμενοι, οι μεγαλοδημοσιογράφοι, οι μεγαλοπολιτικοί, την ώρα που η ηγεσία της κοινωνίας και του κράτους είναι της πλάκας;

Δυστυχώς, το κάθε αποτέλεσμα απαιτεί προσπάθεια και συγκέντρωση και κόπο και αγώνα. Η ευμάρεια της σημερινής εποχής αποτελεί συσσωρευμένο πλούτο και κεφάλαιο που αποκτήθηκε από γενεές των παππούδων μας και των γιαγιάδων που πέθαναν μέσα στα χωράφια και στα εργοστάσια, στην λάσπη, στο κρύο και στο λιοπύρι, κακοταϊσμένοι και ρακένδυτοι για εκατοντάδες χρόνια για να δημιουργήσουν συνθήκες ευζωίας. Ό,τι αποκτήθηκε, θέλει κόπο απλώς και μόνο για να διατηρηθεί, πόσο μάλλον για να πολλαπλασιαστεί και να επαυξηθεί. Όσο εμείς ζούμε στην αποθέωση της ματαιοδοξίας και του εκχρηματισμού, όσο ζούμε στην ανιστορική κοινωνία, όσο ζούμε στην ατομιστική ασυνέχεια, τότε υποκριτικά θα θρηνούμε για το δάσος. Διότι κανονικά θα έπρεπε να θρηνούμε με την κατάντια μας ως κοινωνία.