Θα νικήσουμε!

Η πολιτική μου ενασχόληση ξεκίνησε από τα μαθητικά χρόνια. Στην ταραχώδη πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο, όπου η επίθεση των ιδεών του αριστερισμού και η επάνοδος των παλαιοκομματικών σάρωνε την κοινωνία, υπονόμευε το έθνος και οικοδομούσε τις προϋποθέσεις του σημερινού χρεοκοπημένου κράτους. Αυτή η ανάμνηση ήρθε ζωντανή στην πρόσφατη συνάντηση εθνικιστών στην Λαμία, όπου συναντούσες ολόκληρη την ζώσα ιστορία του Ελληνικού Εθνικισμού κατά την μεταπολιτευτική περίοδο. Μια συνάντηση ιδεών, γενεών, προσώπων, κινημάτων και απόψεων.

Η συγκεκριμένη συνάντηση που καθόρισε και το τέλος μιας περιόδου διαλόγου, με πρόσωπα, ομάδες και συλλογικότητες για το Εθνικό Μέτωπο, έγινε γέφυρα με ένα άλλο εξίσου σημαντικό διάλογο που ήταν σε εξέλιξη. Με αυτό τον τρόπο οδηγηθήκαμε σε κοινή νέα αφετηρία αγώνων, όπου η ιδεολογική ομοιογένεια θα πάρει πολιτική έκφραση. Στο σημερινό άρθρο από την φιλόξενη και τόσο αναγκαία για τον αγώνα στήλη του «Ελεύθερου Κόσμου», θέλω να αναφερθώ σε κρίσιμες διαπιστώσεις για την πορεία του αγώνα.

Α. Η αγωνιστική στάση δεν είναι μία επιλογή για τους εθνικιστές, είναι και πρέπει να είναι η μόνη επιλογή. Δεν υπάρχει ούτε λεπτό για ανάπαυση, όταν κινδυνεύει η πατρίδα, όταν η ιδιαιτερότητα των ιστορικών συνθηκών είναι αμείλικτη.

Β. Η ιδεολογία είναι καθημερινή υπόθεση και αφορά στην υπόστασή μας και στην ζωή μας ολόκληρη. Ασφαλώς και πρέπει να εμβαθύνουμε, να αναλύσουμε και να δίνουμε έμφαση στην θεωρητική διάστασή της, αλλά δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε την ιδεολογία ως καταφυγή όσων αρνούνται να δώσουν πολιτικές μάχες.

Γ. Είναι προφανώς ανεδαφικό και αντίθετο με τις αρχές μας, να κρίνουμε ότι η συμμετοχή σε δύσκολες αντιπαραθέσεις έχει λίγη τύχη. Πρώτον, γιατί οι εθνικιστές είναι για τα δύσκολα και δεύτερον, γιατί όλες οι μάχες έχουν θετικά αποτελέσματα. Ο Ελληνισμός ήταν εξίσου μεγάλος στις Θερμοπύλες, όσο και στον Μαραθώνα.

Δ. Η πολιτική είναι διαρκής υπόθεση και η αποτύπωση των στιγμών δεν πρέπει να λειτουργεί αποτρεπτικά. Η νίκη θα έρθει μέσα από την επίμονη, αποφασιστική και ανυποχώρητη διαδρομή και όχι από περιστασιακές δράσεις.

Ε. Το Εθνικιστικό Κίνημα είναι ιστορική αναγκαιότητα και πρέπει να παρίσταται στις εξελίξεις, ακριβώς γιατί δεν πρέπει ποτέ στο μέλλον ξανά να γίνουμε αχθοφόροι του συστήματος.

ΣΤ. Αν η ιδεολογία και οι επιμέρους δράσεις διαχέονται στην κοινωνία χωρίς την ύπαρξη πολιτικού βραχίονα ικανού να εκφράσει τον Ελληνικό Εθνικισμό όπως τον εννοούμε, τότε το πολιτικό αποτέλεσμα προσφέρεται σε συγκροτήσεις που λειτουργούν εκτός ορίων και ασφαλώς πιθανόν τραυματικά για το μέλλον.

Με αυτά τα συμπεράσματα και πάνω απʼ όλα με την διαπίστωση ότι κανείς εθνικιστής δεν μπορεί να είναι αμέτοχος και οφείλει να αγωνιστεί σε κάποιο σχήμα, αντιλαμβανόμενος ότι για να διοικήσεις πρέπει πρώτα να διοικηθείς, η ατομική στάση θα φέρει ως άθροισμα την τελική συγκρότηση.

Μια ακόμα αναφορά που κρίνω σκόπιμο να κάνω, είναι η επιβεβαίωση της ιδεολογίας στην πράξη μέσα από την στάση των συναγωνιστών. Η δήλωση του Πολύδωρου Δάκογλου έδειξε ότι η συνέχεια του Κινήματος δεν είναι κενό γράμμα. Όσα κατά καιρούς πιστεύαμε, ελπίζαμε, διαδίδαμε, γίνονται πράξη.

Η διατύπωση κοινών πορισμάτων στην παθογένεια του συστήματος, επίσης έδειξε ότι η ιδεολογία μας είναι δικαιωμένη. Η σημαία του αγώνα είναι μπροστά, κυματίζει περήφανα, συναγωνιστές ενωμένοι θα νικήσουμε!