Η πραγματική άρχουσα τάξη της Ελλάδος και η μόνη συνταγή για επανάσταση

Σε παλαιότερο άρθρο μου, το περασμένο καλοκαίρι, είχα ασχοληθεί με τις θλιβερές επιπτώσεις που έχουν οι συνεχόμενες πορείες στο κέντρο της πόλεως των Αθηνών. Τότε είχαν παρατεθεί αρκετά στοιχεία και δημοσιεύματα που απεδείκνυαν περίτρανα ότι οι πορείες και συγκεντρώσεις στην Αθήνα βλάπτουν σοβαρά την κοινωνικοοικονομική ζωή της πρωτευούσης. Οι πρόσφατες αλλεπάλληλες διαδηλώσεις και απεργίες των δημοσίων φορέων, πέραν των ανωτέρω απέδειξαν και κάτι ακόμη: Ότι οι εκδηλώσεις αυτές γίνονται αποκλειστικά για τις επιμέρους επιπτώσεις τους και όχι για αυτό που υποτίθεται ότι στοχεύουν, καθ' ότι καθόλου δεν συνεισφέρουν στην ικανοποίηση των αιτημάτων τους.

Αναρωτάται, λοιπόν, κανείς, ποιο μπορεί να είναι το κριτήριο επιλογής του χρόνου και του τόπου διεξαγωγής πορειών, συγκεντρώσεων και απεργιών. Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ για να διαπιστώσει τα εξής:

• Ένα πολύ υψηλό ποσοστό αυτών των κινητοποιήσεων πραγματοποιούνται σε περιόδους μεγάλης εμπορικής κινήσεως, όπως ο Δεκέμβριος μήνας.
• Εις ό,τι αφορά την επιλογή των ημερών, βλέπουμε ότι πάντοτε επιλέγονται ημέρες, όπως η Πέμπτη και η Παρασκευή. Ειδάλλως, επιλέγονται τα Σάββατα ή και οι παραμονές αργιών, εθνικών και θρησκευτικών.
• Ως προς τον τόπο, δεν είναι λίγες οι φορές που κλείνεται το κέντρο της πόλεως από μια χούφτα αδιόριστους ( είναι μια χούφτα διότι οι περισσότεροι δεν είναι πείσμωνες τεμπέληδες και εργάζονται κάπου αλλού) ή συμβασιούχους, ενώ είναι πλέον ρουτίνα κάτι τέτοιες ομαδούλες να εξουδετερώνουν κάποιον στενό δρόμο, όπως η οδός Μητροπόλεως, όπου βρίσκεται το Υπουργείο Παιδείας.

Κρίνοντας μία μία τις παραπάνω περιπτώσεις, δεν θα δίσταζε κανείς να συμπεράνει τα εξής:

• Ο Δεκέμβριος μήνας αποτελεί τον αγαπημένο μήνα των διαδηλωτών του δημοσίου τομέως, όχι διότι κατατίθεται ο προϋπολογισμός - θα μπορούσαν άλλωστε να διαδηλώσουν τα αιτήματά τους πολύ νωρίτερα, πριν συντάξουν οι αρμόδιοι Υπουργοί τις προτάσεις τους. Πότε, άλλωστε, πέτυχε μία διαδήλωση την αλλαγή του προϋπολογισμού; Ποτέ. Οι διαδηλώσεις γίνονται τότε για να πιεστούν, όχι οι κυβερνητικοί, αλλά οι ίδιοι οι πολίτες. Τρέφουν την αυταπάτη οι συνδικαλισταί του δημοσίου ότι η ψυχική εξόντωση των οδηγών, η απαγόρευση της κυκλοφορίας στους καταναλωτές και οι σοβαρές απώλειες στους τζίρους των επιχειρήσεων, θα οδηγήσουν τους πληττομένους στο να αποδοκιμάσουν και οι ίδιοι την κυβέρνηση και να απαιτήσουν από αυτήν την ικανοποίηση των αιτημάτων των δημοσίων υπαλλήλων, τους οποίους υπεραγαπούν.
• Οι διαδηλώσεις και απεργίες διοργανώνονται Πέμπτες και Παρασκευές, όχι γιατί αυτές οι ημέρες ενδείκνυνται για κινητοποιήσεις αλλά για να περιορίσουν τον αριθμό των απεργοσπαστών, οι οποίοι θα αρπάξουν την ευκαιρία για ένα εκτεταμένο weekend στο εξοχικό τους. Και - πιστέψτε με - οι απεργοσπάστες είναι εν δυνάμει πάρα πολλοί, διότι πώς αλλιώς εξηγείται σε μία χώρα με πολύ πάνω από μισό εκατομμύριο δημοσίους υπαλλήλους με τόσα ανεκπλήρωτα αιτήματα, να μην μαζεύεται στις πανελλαδικές διαδηλώσεις ούτε το 5%;
• Οι διαδηλωτές - ειδικά του δημοσίου - δεν λαμβάνουν ποτέ υπόψιν τους τον χώρο που τους αναλογεί. Είναι όμως τυχαίο αυτό; Είναι τυχαίο το ότι πολλάκις ετησίως 30-40 άνθρωποι κλείνουν την οδό Μητροπόλεως, έχοντας οδηγήσει τις εκεί επιχειρήσεις σε μαρασμό; Είναι τυχαίο ότι ο δρόμος αυτός, παρά τη θέση του και παρά την πρόσφατη ανακαίνισή του κοντεύει να είναι από τους χειρότερους με βάση τα ενοίκιά του για να έχεις μαγαζί; Όχι βέβαια. Δεν είναι καθόλου τυχαίο. Όλα οφείλονται στο γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι, επειδή δεν έγινε η δική τους η δουλίτσα - βόλεμα θέλουν να καταστρέψουν και τις δουλειές των άλλων που επέλεξαν έναν πιο ανασφαλή και δύσκολο τρόπο για να προκόψουν. Θέλουν, δεν τυχαίνει. Θέλουν και κόβουν την Αθήνα στα δύο μπλοκάροντας τον μοναδικό δρόμο που τέμνει το εμπορικό τρίγωνο Αθηνών προς αυτήν την κατεύθυνση.

Ζήτημα θελήσεως, λοιπόν, και 100% ενσυνειδήτου επιλογής. Κι όλα αυτά δεν πρέπει να μας φανούν παράξενα. Πόσοι θα αρνηθούν ότι στην πληθώρα τους οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι άνθρωποι περιορισμένων φιλοδοξιών, προϊόντα ενός καθεστώτος αναξιοκρατίας και βολέματος; Πόσοι μπορούν να αρνηθούν ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι ελέγχουν και εκβιάζουν σε μεγάλο βαθμό τις εκάστοτε κυβερνήσεις, κρατώντας σε ομηρία ουσιαστικά όλο τον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος σκίζεται για να μπορούν αυτοί να απεργούν και να διαδηλώνουν τις μισές εργάσιμες του χρόνου, ταλαιπωρώντας τον κοσμάκη ή - στην καλύτερη των περιπτώσεων - να απολαμβάνουν αλλεπάλληλα weekends στα χιονοδρομικά, στο Πήλιο, στα Ζαγοροχώρια και στα ως επί το πλείστον αυθαίρετα σπιτάκια τους που αδειοδοτήθηκαν από τα βύσματα τους;

Ποιος, τέλος και μετά απ' όλα αυτά μπορεί να διστάσει να αναθεματίσει την άρχουσα τάξη αυτής της χώρας, που λέγεται δημοσιοϋπαλληλικό κατεστημένο. Ναι, διότι πρόκειται για κοινωνική τάξη και όχι απλά για συντεχνία ή επαγγελματική κατηγορία. Κουβαλάει νοοτροπίες, μεθοδολογίες και έναν μοναδικό κυνισμό συγγενή μόνο με τις νομενκλατούρες κομμουνιστικών καθεστώτων. Γιατί, όπως έχει γράψει και ο Κύρτσος, η Ελλάδα είναι η τελευταία κομμουνιστική χώρα. Γιατί, την ώρα που και ο τελευταίος βουλευτής σιωπά πειθαρχώντας στα κομματικά κελεύσματα κάθε φορά που ξεπουλιέται η Ελλάδα και τα εθνικά της συμφέροντα, υπάρχουν «επαναστάτες» σαν τον κ. Μανώλη για να αντιταχθούν και να καταψηφίσουν τα «αντιλαϊκά» κυβερνητικά νομοσχέδια.

Κι όμως, υπάρχουν κάποιοι που θα αμφισβητήσουν τα λεγόμενά μου και ξέρετε ποιοι είναι. Είναι αυτοί που διαχειρίζονται τα εκατομμύρια που μας απομυζά ο κρατικός κουρβανάς κάθε χρόνο και… δεν τους φθάνουν. Είναι αυτοί αυξάνουν το δημόσιο χρέος χρόνο με το χρόνο και δεν ξέρουν τάχα πώς αυτό μπορεί να περιορισθεί. Πρέπει, άραγε να έχει τελειώσει κανείς το Harvard για να αποφασίσει ότι σ' αυτή τη χώρα για να καταπολεμηθεί η ανεργία χρειάζεται ανάπτυξη και παραγωγή και όχι προσλήψεις στο δημόσιο; Χρειάζεται Νόμπελ οικονομικών για να καταλάβει κανείς ότι η ανάπτυξη και η παραγωγή προϋποθέτουν λιγότερο κράτος; Χρειάζεται η συνταγή Κακλαμάνη, να θεσπισθούν βραβεία για τους διαχειριστές δημοσίων φορέων που θα πράξουν το αυτονόητο, να μειώσουν τα έξοδα ή απλά να πάρεις το κεφάλι όλων των μιζαδόρων που λυμαίνονται τα δημόσια ταμεία και τα κρατικά κονδύλια;

Τίποτε δύσκολο δεν χρειάζεται. Χρειάζεται απλά θέληση και από μέρους μας. Η θέληση όλων αυτών που δουλεύουν για να κάθονται όλοι αυτοί οι ρεμπεσκέδες. Μία θέληση ισχυρότερη από τον κυνισμό τους. Μία θέληση που θα πηγάζει από την αγανάκτηση και την απελπισία μας αλλά και από την εργατικότητα και την δημιουργικότητά μας που πάει χαμένη μαζί με τα χρόνια που περνούν και μας βλέπουν να αγωνιζόμαστε για το τίποτε.

Μαυρίστε τους επιτέλους. Μαυρίστε όλους αυτούς τους χαχόλους που στρογγυλοκάθησαν στα έδρανα της βουλής με τα βρωμερά οπίσθιά τους και έχουν το θράσος να πιάνουν στο στόμα τους λέξεις, όπως δημοκρατία, λαός, δικαιοσύνη, πατρίδα και ελευθερία. Όσο αυτοί υπάρχουν εκεί πάνω, οι λέξεις αυτές δεν έχουν κανένα, μα κανένα νόημα!