Η Ν.Δ. χλευάζει τους αξιωματικούς

Η πρόσφατη επίσκεψη του Προέδρου Κλίντον στην Αθήνα, μου θύμισε την προηγουμένη φορά που ήρθε. Στον λόγο του είχε ιδιαίτερα επαινέσει την αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία. Όλοι μας τότε, ασχέτως των αισθημάτων μας για τις ΗΠΑ και την τότε πολιτική τους με τον βομβαρδισμό της Σερβίας είχαμε νιώσει κολακευμένοι. Άλλωστε η συνηθισμένη φράση που λένε οι Έλληνες, όταν μιλούν για την Δημοκρατία είναι ότι αυτή είναι ελληνικό δημιούργημα και μάλιστα της πόλεως των Αθηνών του 5ου π.Χ. αιώνος.

Είναι όμως λίγο περίεργο το γεγονός ότι από την μία επαιρόμεθα για την αρχαία και ασφαλώς σπουδαία Δημοκρατία μας και από την άλλη κάνουμε τα πάντα για να μην της μοιάζουμε σε τίποτε. Πέραν του προφανούς, ότι δηλαδή η αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία είχε ως επίκεντρό της την Εκκλησία του Δήμου, δηλαδή το σύνολον του εκλογικού σώματος, το οποίο και αποφάσιζε για τα πάντα και όχι μία περιορισμένη ομάδα ανθρώπων, όπως εμείς σήμερα, είχε και κάτι που φαίνεται τελείως ξένο με εμάς σήμερα, αυστηρούς νόμους. Ήταν αδιανόητο για έναν αρχαίο Αθηναίο οπλίτη-πολίτη να παραβεί τους νόμους της πόλεως (ο Σωκράτης ήπιε το κώνειον υπακούοντας σε μία άδικη δικαστική απόφαση, μόνον και μόνον για να μην παρανομήσει). Σήμερα είναι περίπου αδιανόητο να υπακούσει κάποιος στους νόμους, εφ' όσον δύναται να τους παραβεί λόγω της κοινωνικής ή χρηματικής του ισχύος.

Από πού όμως ξεκινά αυτό το τεράστιο πρόβλημα της διαφθοράς, όπου κατατάσσει την Ελλάδα στην κατηγορία των χωρών του Τρίτου Κόσμου; Τι είναι αυτό που ωθεί τους εφοριακούς να λαδώνονται, τους υπαλλήλους της πολεοδομίας να χρηματίζονται, τους δικαστικούς να δωροδοκούνται κλπ.; Είμαστε ένας άθλιος, χαλασμένος και διεφθαρμένος λαός εκ γενετής ή κάτι άλλο συμβαίνει; Ο λαός μας έχει μία παροιμία που νομίζω ότι είναι ιδιαιτέρως ταιριαστή σε αυτή την περίπτωση: «το ψάρι βρωμάει απ' το κεφάλι». Δηλαδή η ευθύνη για την σήψη ξεκινά από την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδος η οποία και δίνει το καλό ή το κακό παράδειγμα στους υπολοίπους.

Προχθές είχα την πρώτη μου κοινοβουλευτική εμπειρία από αυτό που λέγεται «επίκαιρη ερώτηση». Συγκεκριμένα, ρώτησα τον υπουργό Αμύνης κ. Ευάγγελο Μεϊμαράκη, εάν στο υπό κατάθεση νέο μισθολόγιο των Αξιωματικών, το οποίο μετά βαΐων και κλάδων παρουσίασε στην Βουλή ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, θα συμπεριλαμβανόταν και μία γραπτή υπόσχεση του κόμματος της Ν.Δ. προς τους ένστολους σε σχέση με τον μισθό τους. Συγκεκριμένα η Ν.Δ. είχε μοιράσει ένα βιβλιαράκι προς όλους τους Αξιωματικούς των Ενόπλων μας Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, μέσα στο οποίο ανέφερε ότι θα πήγαινε τον βασικό μισθό του Ανθυπολοχαγού στα 860 ευρώ και ότι θα συνέδεε τον μισθό του Ανθυπολοχαγού και του Αντιστρατήγου, σε μία σταθερή σχέση 1/3. Μία ιδιαιτέρως σημαντική υπόσχεση διότι είναι ο μόνος τρόπος για να αρθούν αδικίες χρόνων κυρίως στους Αξιωματικούς μας έως του βαθμού του Συνταγματάρχου, δηλαδή στην πλειοψηφία.

Η υπόσχεση αυτή ήταν καίρια για την νίκη της Ν.Δ. στις εκλογές του 2004, διότι οι ένστολοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, προτίμησαν τον Κώστα Καραμανλή πιστεύοντας ότι τους έλεγε την αλήθεια. Τελικά κατά την διάρκεια της πρώτης τετραετίας, η Ν.Δ. δεν έκανε απολύτως τίποτε. Ως διά μαγείας όμως, λίγο πριν την προκήρυξη των προώρων Εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου, ανακοίνωσε τα 860 ευρώ ότι θα ισχύουν από 1/1/08. Αν και η υλοποίηση άργησε και εν τω μεταξύ έπαυσε να είναι τόσο καίρια, αφού το 2004 ο μισθός του Ανθυπολοχαγού ήταν 720 ευρώ, ενώ τώρα 795 ευρώ και άρα η αύξηση των 140 ευρώ έγινε τελικώς αύξηση 65 ευρώ, εν πάση περιπτώσει δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι οι τότε προεκλογικές υποσχέσεις θα γίνονταν έστω και καθυστερημένα πράξη.

Ο κ. Πρωθυπουργός σκόπιμα επαναλάμβανε σε όλους τους τόνους την φράση «υλοποιούνται οι προεκλογικές μας υποσχέσεις προς τους Αξιωματικούς κ.λπ.». Όμως ενώ συνεχώς άκουγα για τα 860 ευρώ, περιέργως δεν άκουγα τίποτε για την σχέση 1/3. Αποφάσισα λοιπόν να ρωτήσω τι συμβαίνει; Ήρθε ο αρμόδιος υφυπουργός και τελικά αποκάλυψε ότι ούτε αυτή η δέσμευση θα συμπεριλαμβάνεται στο υπό κατάθεση Νομοσχέδιο. Αν και εγώ τον ρώτησα επισταμένως και του έδειξα το τυπωμένο από την Ν.Δ. πρόγραμμα και ότι σαφώς το υποσχέθηκαν, εκείνος μου ανέφερε ότι το κόστος είναι μεγάλο και ότι θα γίνει στο «εγγύς μέλλον»...

Ίσως για κάποιους από εσάς, το θέμα να μην παρουσιάζει ενδιαφέρον διότι δεν έχετε σχέση με τις Ένοπλες Δυνάμεις ή με τα Σώματα Ασφαλείας, όμως εμένα αυτό που κυρίως με ενδιαφέρει είναι η προεκλογική και μετεκλογική συνέπεια. Βλέπετε, αν το κόστος είναι πράγματι τόσο μεγάλο, ώστε να μην μπορεί το Κράτος να το αντέξει, τότε γιατί το υποσχέθηκαν; Εν γνώσει τους, ότι κοροϊδεύουν τον κόσμο; Και αν στο εμπόριο υπάρχουν αυστηροί νόμοι για όσους κοροϊδεύουν τους πελάτες τους και άλλα υπόσχονται και άλλα κάνουν, για την πολιτική δεν ισχύουν οι ίδιοι νόμοι;

Ας γυρίσουμε όμως πίσω στην Αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία απ' όπου και ξεκινήσαμε. Εκεί μας πληροφορεί ο Αριστοτέλης στο έργο του «Αθηναίων Πολιτεία», ότι ίσχυε ένας νόμος όπου εάν υπήρχε καταγγελία από κάποιον πολίτη, ότι ένας πολιτικός στην προσπάθειά του να τον πείσει να τον ψηφίσει, του υποσχόταν κάτι το οποίο και τελικά δεν έκανε, τότε ο πολιτικός πήγαινε σε δίκη και πλήρωνε πρόστιμο, αφού προηγουμένως έχανε το αξίωμά του. Η ιδέα του τότε νομοθέτου ήταν ότι δεν πρέπει οι ψεύτικες υποσχέσεις να έχουν θέση στον πολιτικό στίβο, διότι τότε κάποια στιγμή θα έφταναν οι πολίτες στο σημείο να απαξιώσουν την πολιτική στο σύνολό της και τότε θα κινδύνευε η Δημοκρατία. Πόση εμπιστοσύνη λοιπόν μπορεί να δείξει ένας πολίτης σήμερα, όταν πλέον όλοι γνωρίζουμε ότι οι πολιτικοί μας λέγουν ατιμωρητί συνεχώς ψεύδη;

Εμείς πάντως στον ΛΑ.Ο.Σ., και ειδικά εγώ, θα κάνουμε τα πάντα για να σας αποδείξουμε ότι δεν σκοπεύουμε να αλλάξουμε τίποτε απ' όσα σας λέγαμε πριν από τις Εκλογές. Θέλω να μας κρίνετε αυστηρά, αλλά δίκαια. Όσον αφορά στους πολιτικούς μας αντιπάλους; Λυπηθείτε τους! Θα τους βομβαρδίζουμε συνεχώς με ερωτήσεις και θα αναδεικνύουμε την ασυνέπειά τους σε κάθε περίπτωση.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 13ης Οκτωβρίου της εφημερίδας Άλφα 1.