Εκδήλωση στο Μαρούσι για τις Αλύτρωτες Πατρίδες

Την Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2005 στις 11:30 π.μ. η Τοπική Επιτροπή Αμαρουσίου του ΛΑ.Ο.Σ. και ο Παναγιώτης Αποστόλου, τομεάρχης Βορείων Προαστείων και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ., πραγματοποίησαν στο δημαρχείο Αμαρουσίου, εκδήλωση-διάλεξη με θέμα «Αλύτρωτες Πατρίδες». Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους πολλά στελέχη του ΛΑ.Ο.Σ. και ο τοπικός τύπος.

Ομιλητές ήταν οι:

• Καραλευθέρης Παντελής, μέλος Δ.Σ. της Π.Ο.Ε.
• Κωστής Γεώργιος, ιστορικός συγγραφεύς.
• Τσούτσος Γεώργιος, πολιτικός επιστήμων.
• Κυριακού Κωνσταντίνος, νομικός, πρώην πολιτικός κρατούμενος των καθεστώτων Χότζα κα Μπερίσα.
• Καρκαλέτσης Σταύρος, ιστορικός συγγραφεύς.

Η εκδήλωση ξεκίνησε σε μια κατάμεστη αίθουσα του δημαρχείου από κόσμο με τον κ. Αποστόλου να καλωσορίζει και να ευχαριστεί τον κόσμο που με την αθρόα παρουσία τους τίμησαν την εκδήλωση. Έκανε εκτενή αναφορά στις «Αλύτρωτες Πατρίδες» και κατέληξε πως ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός δεν θεωρεί τις «Αλύτρωτες Πατρίδες» ούτε χαμένες, ούτε ξεχασμένες και δεν θα πάψει να μάχεται για αυτές. Ακολούθως έγινε προβολή βίντεο σε με θέματα, ξεριζωμό Ποντίων, Μικρασιατική Καταστροφή, Σεπτεμβριανά, Κύπρος μετά την εισβολή με παρουσίαση των μανάδων των αγνοουμένων Ελληνοκυπρίων.

Πρώτος ομιλητής ο Παντελής Καραλευθέρης, ο οποίος στην ομιλία του μεταξύ των άλλων είπε: Η Γενοκτονία των Ποντίων δεν αποτέλεσε μία στιγμιαία πράξη, ούτε ορίζεται από γεγονότα που έγιναν σε περιοσισμένο χώρο και χρόνο. Είναι η κορυφαία πράξη μιας μακρόχρονης βάρβαρης Οθωμανικής πολιτικής καταπίεσης η οποία ως στόχο είχε την αλλοίωση της ταυτότητας, την ενσωμάτωση και την τελική εξαφάνιση ενός αυτόχθονου λαού. Το Οθωμανικό, αλλά και το μετέπειτα Κεμαλικό κράτος στην απαίτηση των λαών για εκδημοκρατισμό των πολιτικών θεσμών, για βαθιές κοινωνικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, για πολιτική αυτονομία και αυτοδιάθεση, απάντησαν στην αρχή του 20ου αιώνα με την εξολόθρευση τον ξεριζωμό των αυτοχθόνων και αλλοεθνών ομάδων (Πόντιοι, Αρμένιοι, Κούρδοι, Τσερκέζοι, Κιζιλμπάσηδες κ.λ.π.). Οι αρχές της ισότητας, της αδελφοσύνης, της αλληλεγγύης, της αυτοπεποίθησης που προβλήθηκαν απο τους Νεότουρκους, αποδείχθηκε πως δεν είχαν καμία αξία και δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, ειδικά στους Έλληνες της Μικράς Ασίας. Στους Πόντιους, όπως και στους Αρμενίους κ.ά., αφαιρέθηκε το δικαίωμα στην ύπαρξη, το δικαίωμα να διατηρούν και να κατέχουν ειρηνικά το έδαφος τους. Έγιναν λαός προσφύγων, λαός της διασποράς Αποτέλεσμα της Γενοκτονίας και της βίαιης εξόδου ήταν η δημιουργία Ποντιακών Κοινοτήτων σ' όλο τον κόσμο. Η πρώτη διάσταση και το κορυφαίο αρνητικό αποτέλεσμα της Γενοκτονίας για τον ομιλούντα, είναι αυτή η διασπορά και η μερική αλλοίωση της ταυτότητας των Ποντίων ανάλογη με τον χώρο-κράτος που ζουν με δεδομένη την ανυπαρξία πατρίδας-μήτρας και αναφοράς του λαού.

Συνεχίζοντας, θέλησε να επισημάνει στα πολιτικά κόμματα της πατρίδος μας, τις τεράστιες ευθύνες τους λέγοντας: Μέχρι σήμερα λοιπόν είχαμε αυτήν την εναγώνια προσπάθεια της γενιάς μας και ενός ιδεολογικού φόρουμ που προώθησαν την ιδέα για την αναγνώριση. Η ιδέα έγινε αποδεκτή από το σύνολο των οργανωμένων Ποντιακών φορέων με αποτέλεσμα τελικά οι πιέσεις να οδηγήσουν στην τυπική και μόνο αναγνώριση της Γενοκτονίας από το Ελληνικό Κοινοβούλιο ο 1994, ρίχνοντας στην ουσία στάχτη στα μάτια του Ποντιακού κινήματος. Η πράξη της αναγνώρισης από το Ελληνικό κοινοβούλιο της Γενοκτονίας, σημαίνει ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις θα πρέπει να αναλάβουν όλες τις ηθικές, πολιτικές, διπλωματικές υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτήν. Επόμενα την υποχρέωση για την αναγνώριση στο Ευρωπαικό κοινοβούλιο και για τους άλλους διεθνείς οργανισμούς.

Το Ποντιακό ζήτημα δεν είναι απλά ένα λαογραφικό ή πολιτιστικό ζήτημα αλλά ένα εθνικό με διεθνείς ή περιφερειακές προεκτάσεις. Σήμερα μάλιστα οι εξελίξεις το καθιστούν ιδιαίτερα επίκαιρο. Αυτά είναι τα μηνύματα των καιρών, γι' αυτούς που ξέρουν να αναλύουν την ιστορία και να προβλέπουν τις εξελίξεις. Μένει σ' εμάς να αναδείξουμε την επικαιρότητά του, κάνοντας εχθρούς και φίλους να αισθανθούν το ιστορικό, πολιτικό και ηθικό του βάρος, από το επίπεδο της καθημερινής ζωής, στους Εθνικούς θεσμούς στα διεθνή Φόρουμ. Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα ήρθε ο καιρός να συνειδητοποιήσουν και να κατανοήσουν σοβαρά ότι έχουν να αντιμετωπίσουν ένα εθνικό πολιτικό ζήτημα και όχι έναν χώρο πολιτικής πελατείας και εξαγοράς πολιτικών συνειδήσεων.

Το πανηγύρι της πολιτικής με τους Πόντιους τελείωσε. Εμάς μας βρίσκουν αντίθετους οι γραφικές πανηγυρίστικες και άνευ ουσίας εκδηλώσεις μνήμης που δεν είναι τίποτα άλλο από μια επίδειξη δημοσίων σχέσεων. Εμείς δεν κάνουμε κοσμικές εκδηλώσεις και δεν ταυτιζόμαστε με τυπικές διαδικασίες, ούτε μοιράζουμε ντενεκέδες λάδια στους νεοπρόσφυγες. Η αναγνώριση της Γενοκτονίας από την Βουλή των Ελλήνων πρέπει να αποτελεί αποκατάσταση της μεγάλης ιστορικής εκκρεμότητας του Ελληνικού Κράτους και αναμφισβήτητα κορυφαίο γεγονός. Γι' αυτό δεν πρέπει να θεωρηθεί ολοκλήρωση μιας μακροχρόνιας και επίπονης προσπάθειας, αλλά σαν αφετηρία αγωνιστικού προγράμματος για την αναγνώριση του γεγονότος και από την παγκόσμια κοινή γνώμη. Τελειώνοντας είπε πως πρέπει πλέον να ενεργοποιηθούν οι Διεθνείς Οργανισμοί που ιδρύθηκαν για να προστατεύουν την παγκόσμια ειρήνη.

Δεύτερος ομιλητής ο Γεώργιος Κωστής, ιστορικός συγγραφέας, είπε: Οι Έλληνες αποτελούσαν γηγενή πληθυσμό στη Μικρασία. Είχανε εγκατασταθεί στα Μικρασιατικά παράλια δυόμιση χιλιάδες χρόνια, σχεδόν, πρίν από τους Τούρκους. Εκεί στα γλαυκά παράλια της Μικράς Ασίας άστραψε η χαραυγή του ελληνικού πνεύματος και καταύγασε την αιωνιότητα. Εκεί το πρώτο φως της ποίησης το εκηβόλο. Ο Όμηρος των ποιητών πατριάρχης εκεί. Εκεί των πρώτων φιλοσόφων Ελλήνων ο λαμπρός αστερισμός που οι λαμπηδόνες του εξακολουθούνε να λάμπουν στην φωτοβόλο και άχρονη τροχιά του πνεύματος. Ο Ηράκλειτος, ο Θαλής ο Μιλήσιος, ο Δημόκριτος, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξιμένης και άλλοι φιλόσοφοι, που η πνευματική συμβολή τους, εξακολουθεί ενεργός μέχρι σήμερα. Πανάρχαια βαθύριζη κι αδιάφθορη η ρωμιοσύνη, από την εποχή των προελλήνων μέχρι σήμερα. Μια ακατάλυτη οργανική εθνική ενότητα ο Ελληνισμός.

Μετά την απελεύθερωση της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας, της Ηπείρου, της Κρήτης, της Βορείου Ηπείρου, των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου το 1912-1913 και της Δυτικής Θράκης το 1920, με την συνθήκη των Σεβρών απελευθερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό η Σμύρνη με την ενδοχώρα της (126.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα). Μια δεύτερη Ελλάδα,με την συνθήκη αυτή επίσης περιέρχονταν στην Ελλάδα, τα Δωδεκάνησα και η Κύπρος. Η συνθήκη των Σεβρών ήταν διεθνής, όπως η συνθήκη των Βερσαλλιών Γαλλίας-Γερμανίας και για να εισχύσει δεν χρειάζονταν να αφανισθεί ο γερμανικός στρατός. Οι μεταβενιζελικές κυβερνήσεις στην Ελλάδα έπραξαν ακριβώς το αντίθετο.

Τρίτος ομιλητής ο Γεώργιος Τσούτσος είπε: Είναι γνωστά τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου 1955 στην Κωνσταντινούπολη στα οποία μετά από βανδαλισμούς περιουσιών βιαιοπραγίες δεκάδες χιλιάδες προσφύγων εγκατέλειψαν την Τουρκία ανεπιστρεπτί αφήνοντας μεγάλες περιουσίες μέχρι σήμερα. Γνωρίζουμε πλέον τις ευθύνες του τουρκικού κράτους καθώς και τον ρόλο των 'Αγγλων οι οποίοι επεδίωκαν το ρόλο του επιδιαιτητή μεταξύ Ελλήνων-Τούρκων στο Κυπριακό ώστε να αποτραπεί η Ένωση και να εξασφαλίσουν κατά το δυνατόν περισσότερα προνόμια. Πράγματι ο στόχος τους επετεύχθη και φτάσαμε στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Εκ των υστέρων διαπιστώνουμε ότι η υποτονική ελληνική αντίδραση στα γεγονότα του 1955 και η εγκατάλειψη του στόχου της Ένωσης δεν έλυσαν τα προβήματα, αλλά προκάλεσαν και νέες αξιώσεις εκ μέρους της Τουρκίας.

Τέταρτος ομιλητής ο Κωνσταντίνου Κυριακού. Κατηγόρησε δριμύτατα όλους εκείνους που υπονομεύουν το Βορειοηπειρωτικό και ισχυρίσθηκε πως θα πρέπει να υπάρξει απλόχερη βοήθεια από το ελληνικό κράτος προς την "Ομόνοια" που είναι ο πλέον επίσημος φορέας που εκφράζει τους Βορειοηπειρώτες.

Τελευταίος μίλησε ο ιστορικός και συγγραφέας Σταύρος Καρκαλέτσης, υπεύθυνος του γραφείου τύπου του ΛΑ.Ο.Σ. Ο ομιλητής απέδειξε με αδιάσειστα ιστορικά τεκμήρια, ξένων προσωπηκοτήτων και όχι Ελλήνων, την Ελληνικότητα της Κύπρου. Κατακεραύνωσε τους υποστηρικτές της ενδοτικότητας και των επικύψεων, που κατάντησαν διασαλπιγκτές της τουρκικής υποψηφιότητας. Τόνισε ότι μια ορθολογική εξωτερική πολιτική θα απαιτούσε σοβαρά ανταλλάγματα από την Τουρκία και κυρίως απόσυρση του Αττίλα από την Κύπρο. Ο κ. Καρκαλέτσης ολοκλήρωσε ξεκαθαρίζοντας το πολιτικό τοπίο «Είμαστε εμείς, οι υπέρ πατρίδος, και από την άλλη οι βολεμένοι του συστήματος. Η Τουρκία μπαίνει στην Ευρώπη, με ελληνική βίζα. Αγώνας τώρα, γιατί αύριο θα είναι αργά».

Ακολούθως ο κ. Αποστόλου τίμησε με πλακέττες την Πεσματζόγλου Σαλώμη και την Ευγενίδου Μαργαρίτα. Η πρώτη γεννήθηκε στην Σπάρτη της Πισιδίας το 1919 και έζησε την Μικρασιατική καταστροφή και τον διωγμό των Ελλήνων σε μικρή ηλικία. Πραγματοποίησε θεάρεστο έργο επί σειρά ετών διδάσκοντας στα κατηχητικά σχολεία στην Αγία Τριάδα Αμφιθέας με την καθοδήγηση και τις ευλογίες του πατρός Αγγέλου Νησιώτη ο οποίος υπήρξε διάδοχος του έργου των κατηχητικών σχολείων του πατρός Μάρκου Τσαχτάνη, ιδρυτού των κατηχητικών σχολείων το 1913. Ο πατήρ 'Αγγελος υπήρξε μαθητής της Ριζαρείου Σχολής, όπου διευθυντής ήταν ο Αγιος Νεκτάριος. Έδειξε την αγάπη της για την πατρίδα προσφέροντας αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες της, στα δύσκολα χρόνια της κατοχής στην Αποθήκη Υλικού Στρατού (ΚΟΠΗ) στον Πειραιά. Την απονομή της πλακέττας έκανε ο Ε.Σιδηρόπουλος, υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων του ΛΑ.Ο.Σ.

Την δεύτερη τιμητική πλακέττα, απένειμε ο Μάκης Βορίδης, υποψήφιος υπερνομάρχης Αθηνών-Πειραιώς με τον ΛΑ.Ο.Σ. στην κ. Ευγενίδου, η οποία γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και βίωσε τα Σεπτεμβριανά του 1955, την φρικτή εκείνη νύχτα των Κρυστάλλων, σε μικρή ηλικία εγκαταλείποντας εκείνη και η οικογένεια της όλη τους την περιουσία. Φοίτησε στο Παρθεναγωγείο του Ζαππείου και είναι κόρη άρχοντος Οφικιαλείου του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου. Στην Ελλάδα δεν έπαψε να αγωνίζεται για τα δίκαια του ελληνισμού και σήμερα ο αγώνας της εκφράζεται δια μέσου του ΛΑ.Ο.Σ. ως υπεύθυνη Αποδήμου Ελληνισμού.

Η εκδήλωση συνεχίστηκε με ομιλία του Μάκη Βορίδη και ολοκληρώθηκε με την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου.