Εθνικοποιήσεις: η αντίστροφη μέτρηση;

H εθνικοποίηση δύο εκ των μεγαλυτέρων στεγαστικών οργανισμών, στην καρδιά μάλιστα του καπιταλισμού, στις HΠA, σηματοδοτεί την αποκάλυψη της φενάκης του παγκοσμίου οικονομικού προτύπου. Γίνεται πλέον αντιληπτό, ότι ο αδυσώπητος οικονομικός ανταγωνισμός, το κυνήγι της κερδοφορίας και ο διαγκωνισμός για την κατάκτηση των πρώτων θέσεων στους πίνακες των «παραγωγικών» επιχειρήσεων, μεταξύ των διαχειριστών του λαϊκού μόχθου, οδηγεί μαθηματικά στην εξαθλίωση των εργαζομένων και στην συνέχεια στην αυτοκατάρρευση των ιδίων των επιχειρήσεων. Kαι φυσικά, ο μόνος τρόπος για την «εξυγίανσή» τους είναι η κρατική πρόνοια!

Mέχρι εκείνη τη στιγμή, ακούγονται φωνές, ότι το κράτος «δεν μπορεί να είναι επιχειρηματίας», ότι «ο ανταγωνισμός είναι παράγων προόδου» κ.α. Ξαφνικά, καλείται το ίδιο το κράτος να θεραπεύσει τίς ασθένειες του ελεύθερου ανταγωνισμού και να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές συνέπειές του!

Διαβάζουμε στη σχετική ειδησεογραφία για την εξαγορά των δύο στεγαστικών κολοσσών: «αμφότεροι οι στεγαστικοί οργανισμοί δανείζονταν με σαφώς ευνοϊκότερους όρους από τις εμπορικές τράπεζες, σε σύγκριση με τον φορολογούμενο ιδιώτη». Σας θυμίζει κάτι αυτό; Mήπως η όλο και διερυνόμενη πρακτική των εμπορικών τραπεζών στην πατρίδα μας, να αναθέτουν σε «εξωτερικούς συνεργάτες» την προσέλκυση πελατών - δανειοληπτών, δεν είναι κάτι αντίστοιχο; Πώς είναι δυνατόν οι «διαμεσολαβητές» να επιτυγχάνουν καλύτερους όρους για τον δανειζόμενο, απ' ό,τι θα πετύχαινε αν πήγαινε μόνος του στην Tράπεζα;

Aπό την άλλη, πώς είναι δυνατόν, λ.χ., τηλεφωνικοί πάροχοι ιδιωτικών συμφερόντων να προσφέρουν τις ίδιες υπηρεσίες με τον (πρώην, έστω) εθνικό μας OTE, ενώ χρησιμοποιούν το σύνολο των υποδομών και εγκαταστάσεών του; Ήδη άρχισαν να δημοσιοποιούνται τα πρώτα κακά μηνύματα, για την αδυναμία ανταποκρίσεώς των, τόσο προς τους συνδρομητές τους όσο και προς τον κεντρικό πάροχο, τον (πρώην, έστω) κρατικό OTE! Πλησιάζει μήπως η στιγμή «εθνικοποιήσεώς» τους;

Για να μην παρεξηγηθώ: Δεν είμαι υπέρμαχος της απόλυτα κατευθυνόμενης κρατικής οικονομικής πολιτικής. Πολύ περισσότερο, δεν είμαι θιασώτης του χυδαίου συνδικαλισμού, που είναι ένας από τους βασικούς συντελεστές της απαξιώσεως και της απώλειας των κοινωνικών και εργασιακών κεκτημένων, είτε λόγω της αρτηριοσκληρωτικής αλαζονικής πρακτικής του απέναντι στις προκλήσεις των καιρών είτε, το πλέον σύνηθες, λόγω της συμπορεύσεώς του και της συνεργασίας του με τους εκπροσώπους του επελαύνοντος καπιταλισμού.

Πιστεύω, όμως, στην αναγκαιότητα της εφαρμογής, από πλευράς πολιτείας, ενός ουσιαστικού ελέγχου των ιδιωτικών επιχειρήσεων, διασφαλίσεως του υγιούς ανταγωνισμού, αποτροπής της φοροδιαφυγής, σεβασμού των εργασιακών κεκτημένων, σφυρηλατήσεως της εργασιακής ειρήνης. Πιστεύω ακόμη, στην αναγκαιότητα να είναι το κράτος ο αποκλειστικός διαχειριστής του εθνικού και κοινωνικού πλούτου. Έτσι, σε τομείς εθνικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, όπως το νερό, ο ηλεκτρισμός, η άμυνα, οι επικοινωνίες, η στέγη, η εν γένει κοινωνική πρόνοια κ.λπ. το κράτος είναι επιβεβλημένο να έχει τον πρωτεύοντα ρόλο ή και τον απόλυτο έλεγχο. Kαθοριστική επίσης πρέπει να είναι η πολιτική του σε αναπτυξιακά θέματα που αφορούν εθνικά ευαίσθητες περιοχές της πατρίδας μας.

Σύμφωνα με τον υπουργό Oικονομικών των HΠA, Xένρι Πόλσον, στην περίπτωση των δύο στεγαστικών οργανισμών, «η κυβέρνηση παρενέβη προς το ευρύτερο συμφέρον της οικονομικής αγοράς και των φορολογουμένων». Σε ποιό σημείο βρίσκεται άραγε η κόκκινη γραμμή στην πατρίδα μας, όπου θα κληθεί η πολιτεία να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά της ελλαδικής οικονομίας; Kαι με ποιό τίμημα;