Δεξί Εξτρέμ

* Είδα ένα τηλεοπτικό σποτ, το οποίο αναφέρεται στην «ενδοσχολική βία». Ένας στους τρεις μαθητές, λέει, είναι είτε θύμα, είτε θύτης, είτε παρατηρητής ενδοσχολικής βίας και δεν το είπε πουθενά.

* Δηλαδή, οι άλλοι δύο που ζουν; Σε άλλο πλανήτη; Κακά τα ψέματα, όλοι, μα όλοι, όσοι πήγαμε σχολείο, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, ρίξαμε ή φάγαμε τις φάπες μας και το ευχαριστηθήκαμε. Το λέει άλλωστε και ο Κανάκης στο σποτ. Κι όσοι δεν ήμαστε και τόσο της «ενδοσχολικής βίας», ούτε ως θύματα ούτε ως θύτες, όταν ακουγόταν η κραυγή «Ξύλοoo!» τρέχαμε στην αρένα να δούμε αίμα. Ακόμη και τα κορίτσια!

* Εδώ λοιπόν τίθενται πολλά ερωτήματα. Τι άλλαξε στα σχολεία, που χρειάζονται και τηλεοπτικά σποτ για να το αντιμετωπίσουμε; Κι αν άλλαξε κάτι, που σίγουρα άλλαξε, είναι αυτό αρκετό για να βάλουμε όλες τις περιπτώσεις στο ίδιο τσουβάλι και να τις χαρακτηρίσουμε ανεξαιρέτως μέρος του ιδίου κοινωνικού φαινομένου;

* Ο μαχαιροβγάλτης αλητάμπουρας που πουλάει πρέζα είναι το ίδιο με τον τσαμπουκαλή ερωτύλο που πλακώνεται με τον συμμαθητή του στην ποδιά της Μαριγούλας;

* Σίγουρα όχι, όμως για να δικαιολογηθούν τα κονδύλια που κονομάνε κάτι κρατικοδίαιτοι ψευτοοργανισμοί και ΜΚΟ, πρέπει να «ευαισθητοποιηθεί» βοερώς η κοινή γνώμη. Βρε ουστ, που θα κάνετε τα παιδιά μας φίφηδες, που θα τρέχουν με το παραμικρό στην αγκαλιά της εξαψήφιας μάνας τους...

* Δεν μας φτάνουν βλέπετε οι μαθητοπατέρες στρατολόγοι της Αριστεράς, που ξεσηκώνουν τους μαθητές άλλοτε ως «δάσκαλοι» και άλλοτε ως «γονείς» προς εξυπηρέτηση των ιδεοληψιών τους, έχουμε τώρα και τις τηλεφωνικές βουτυρομανάδες.

* Είναι σαφές ότι το πρόβλημα δεν θα λυθεί έτσι. Και πώς να λυθεί όταν δεν προσεγγίζεται σωστά; Η νέα βία, η επικίνδυνη, η πρωτόγνωρη, πηγάζει από τις κοινωνικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν από την παγκοσμιοποίηση και όχι επειδή «ξαφνικά» τα σχολεία έγιναν επικίνδυνα, χάριν ενός «κοινωνικού φαινομένου». Άρα, η λύση δεν είναι για άλλη μία φορά η συζήτηση με κάποια απόμακρη φωνή, κάποιου παιδοψυχολόγου, αλλά η σωστή Παιδεία στο σχολείο και στο σπίτι.

* Πώς να έχεις όμως σωστή Παιδεία, όταν παραλείπονται όλες οι αξίες από την διδασκαλία; Πώς να έχει σωστή Παιδεία, όταν στα παιδιά διδάσκονται ουτοπίες; Πώς να έχεις σωστή Παιδεία, όταν εκλείπει το ηθικό δίδαγμα και υποκαθίσταται από τα ιδεολογήματα της νέας τάξεως; Πώς, εντέλει, να έχεις σωστή Παιδεία, όταν τα «δογματικά» Θρησκευτικά, έχουν αντικατασταθεί από μία άλλη θρησκεία, αυτήν της πολιτικής ορθότητας και όταν στο γιατί του κάθε μαθητή σερβίρεται ένα ξερό «γιατί έτσι είναι»;

* Η βία, όπως και πολλά άλλα πράγματα, είναι μέσα στον άνθρωπο. Όλοι είμαστε δυνητικά βίαιοι και πρακτικά, περισσότερο απ' οποιονδήποτε άλλον, τα παιδιά. Δυστυχώς, η Παιδεία σήμερα επιζητά την εύκολη λύση του ευνουχισμού, από το να δαμάσει την νεολαία με πρότυπα, αξίες και αρχές. Πώς να το κάνει άλλωστε, όταν τα πρότυπα έχουν όλα μπει στο μαύρο κατάστιχο της νέου εκπαιδευτικού «ορθολογισμού» της Ρεπούση, του Βερέμη και του λοιπού σιναφιού.