Δεξί Εξτρέμ

* Δεν φτάνει που η επικαιρότητα με ανάγκασε τις τελευταίες εβδομάδες να τα βάζω διαρκώς με τους εργαζομένους στο δημόσιο, έρχεται τώρα και η έρευνα της ανεξαρτητοποιημένης (;) Στατιστικής Υπηρεσίας να μας πει ότι το 2010 ο αριθμός των εργαζομένων στο δημόσιο δεν μειώθηκε παρά 0,9%.

* Γι' αυτό βέβαια δεν φταίνε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, αλλά η κυβέρνηση, η οποία ας έρθει τώρα να μας πει ότι τα τρώμε μαζί της. Όπως γράφτηκε και στο Βήμα, ενώ συνταξιοδοτήθηκαν 40.000 υπάλληλοι και απολύθηκαν αρκετοί συμβασιούχοι, ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων μειώθηκε μόνο κατά 7.000, πράγμα που σημαίνει ότι η κυβέρνηση, αντί, όπως είχε δεσμευθεί, να κάνει μία πρόσληψη ανά πέντε αποχωρήσεις, κάνει κάπου τέσσερεις προσλήψεις ανά πέντε αποχωρήσεις, ενώ δεν προβαίνει ούτε σε κλείσιμο, ούτε σε συγχωνεύσεις, ούτε και σε πωλήσεις οργανισμών.

* Την ίδια ώρα, σύμφωνα με προβλέψεις, μέχρι το τέλος του έτους θα έχουμε 1,5 εκ. ανέργους στην χώρα, οι οποίοι φυσικά δεν θα προέρχονται από τον κρατικό μηχανισμό, αλλά από τα κλεισίματα χιλιάδων επιχειρήσεων. Χιλιάδων επιχειρήσεων, που, για να συμπληρώσω κάτι σ' αυτά που έλεγα την περασμένη εβδομάδα για τους τρακαδόρους, καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα όλων των άλλων. Καλούνται να πληρώσουν παρ' ότι κλείνουν και αν δεν το κάνουν οι ιδιοκτήτες τους απειλούνται με αυτόφωρο.

* Για την ιστορία, όταν κάποιος θέλει να κλείσει αξιοπρεπώς, χωρίς να βαρέσει κανόνια, καλείται: 1) να αποζημιώσει το προσωπικό 2) να εξοφλήσει τους προμηθευτές 3) να πληρώσει ΦΠΑ, όχι μόνον γι' αυτά που πούλησε, αλλά και γι' αυτά που θα του μείνουν - τεράστιο ποσό 4) να πληρώνει μέχρι οριστικού κλεισίματος - κι αυτό κρατάει πολύ - τις ασφαλιστικές του εισφορές, 5) για το ίδιο διάστημα να καταβάλει όποια χαρατσο-περαίωση του προκύψει και 6) σε περίπτωση που το μισθωτήριό του δεν έχει λήξει, να αποζημιώσει τον ιδιοκτήτη του ακινήτου που ενοικίαζε για τους υπόλοιπους μήνες που δεν παρέμεινε στον χώρο. Κι όλα αυτά, για να μπορέσει κάποια στιγμή να πει: Ουφ, ξεμπέρδεψα, τώρα είμαι άνεργος και μπορώ να κάτσω να σκεφτώ πώς θα τα βγάλω πέρα στο εξής. Τι ευτυχία!

* Δεν συζητάμε βέβαια, για το ότι δεν θα υπαχθεί ποτέ στο αναγνωρισμένο από το κράτος σώμα των επιδοτουμένων ανέργων του ΟΑΕΔ, μεταξύ των οποίων κερδοσκοπούν αμέτρητοι δήθεν άνεργοι αλλοδαποί, που εργάζονται επίσημα μόνον για όσο χρειάζεται, ώστε να μπορούν σε μόνιμη βάση να εισπράττουν το επίδομα ανεργίας, με καλυμμένα και τα έξοδα πιθανής νοσηλείας τους. Αντιθέτως, ο επιχειρηματίας που θα κλείσει, διακόπτοντας και τις εισφορές του στα ασφαλιστικά ταμεία, μένει ουσιαστικά εκτεθειμένος σε επίπεδο υγείας, ενώ η σύνταξή του, αν την πάρει ποτέ, θα είναι πενιχρή μπροστά σε εκείνη των υπαλλήλων, δημοσίων και μη, παρ' ότι πλήρωνε για μια ζωή τις υψηλότερες εισφορές.

* Κι αν ο επιχειρηματίας πει «δεν πληρώνω»; Τότε, αν η επιχείρηση είναι μεγάλη, θα έχει τους εργατοπατέρες να τον υβρίζουν σαν τον τελευταίο γάιδαρο και την εφορία να τον κυνηγάει για να τον κλείσει μέσα. Αν η επιχείρηση είναι μικρή, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα χάσει τα πάντα και αν έχει ξεπεράσει τα σαράντα δεν θα τον παίρνουν ούτε για σεκιούριτι σε φαστφουντάδικο...

* Κατά τα άλλα, ο κ. Κορκίδης κάνει κολλεγιές με τους εργατοπατέρες και απεργεί μαζί τους, δηλώνοντας ευθαρσώς ότι είμαστε με το μέρος του αγανακτισμένου πλήθους. Ε, όχι!