Δεξί Εξτρέμ

* Οι παρακάτω σκέψεις μου δεν αποτελούν μόνον κριτική. Είναι και αυτοκριτική για τις κουτές σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μου και για τις ελάχιστες - ευτυχώς - πράξεις που προέκυψαν από αυτές.

* Μιλούν όλοι για το μακρόσυρτο πάρτι της μεταπολίτευσης, που μας έφτασε στο σημερινό κατάντημα. Το πρόβλημα βέβαια, όπως γράφει σήμερα και ο Δημήτρης Παπαγεωργίου, δεν είναι η οικονομική κρίση, αλλά ο «εκχυδαϊσμός της καθημερινότητάς μας». Και συμφωνώ. Από αυτόν πηγάζει κάθε κακό. Και δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε από πού ξεκίνησε.

* Κι αν δεν ξεχάσουμε, τότε δεν θα μας ξενίσει καμμία συμπεριφορά από το τρελλοκομείο που βιώνουμε καθημερινά. Και μιλώ για τρελλοκομείο, διότι πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς το γεγονός ότι οι κοινωνοί των λύσεων, των εναλλακτικών και των διεξόδων από την καταστροφή είναι οι ίδιοι οι υπαίτιοί της.

* Βλέπω και κάτι μουστακαλήδες, κάτι παλιές παχύσαρκες ματριόσκες (και όχι μπαμπούσκες όπως συνηθίζεται) του δικομματισμού και δη της αριστεράς, να κρίνουν, να επικρίνουν και να κυλιούνται σαν τα γουρούνια στα λασπόνερα των πάλαι ποτέ «μεγαλείων» τους και, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι είναι με το ένα πόδι στον τάφο, να διαφυλάσσουν ως κόρην οφθαλμού την ... υστεροφημία τους.

* Μιλώ για κάτι τύπους που κάποτε είχα την φαεινή ιδέα να τους κάνουμε και πρωτοσέλιδο και παρακινούσα τους Δημήτρηδες του «ΕΚ» και του «Patria» να τους στηρίξουν. Αποταξάμην!

* Αυτοί οι θλιβεροί παπατζήδες της πολιτικής, πάλαι ποτέ σφουγγοκωλάριοι του Ανδρέα και αποδιοπομπαίοι των εκσυγχρονιστών, νάνοι της πολιτικής μας ιστορίας, καλοθρεμμένοι ευνούχοι του μεταπολιτευτικού μπουρδέλλου, τόσο γερασμένοι που τους πέφτουν οι τρίχες από τις μουστάκες και τις κολλούν με UHU, έχουν την εντύπωση ότι υφίστανται. Ακόμη πιο χαμηλά, βέβαια, νιώθω ότι έπεσα εγώ, που κάποια στιγμή πίστεψα ότι κάτι τέτοιο ισχύει.

* Ανάμεσά τους, βέβαια, υπάρχουν εξαιρέσεις, οι οποίες όμως απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα ... Σπύρο. Δεν υπάρχει πατριωτική Αριστερά και αυτό το μάθημα, αν δεν το πάρουμε τώρα στο δύσκολα, τότε πότε;