Δίκη «Ελευθέρου Κόσμου» και Πλεύρη: Όλη η αλήθεια

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θεωρούν ότι ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχουν όρια και αυτά λίγο έως πολύ καθορίζονται από το δίκαιο κάθε δυτικής συντεταγμένης πολιτείας. Έτσι και στην Ελλάδα ο κάθε πολίτης ή και απλός κάτοικος προστατεύεται από τον νόμο και η ελευθερία του διπλανού του, η κάθε ελευθερία, σταματά εκεί που ξεκινά η δική του. Το πρόβλημα είναι όταν η έννοια της ελευθερίας αποκτά δύο ή και περισσότερες ταχύτητες, δύο μέτρα και δύο σταθμά - αν θέλετε.

Το βιβλίο του Κώστα Πλεύρη δεν το έχω διαβάσει επιμελώς. Το ξεφύλλισα μια μέρα όταν είχε πέσει στα χέρια μου. Λίγο πολύ είναι προβλέψιμα και αναμενόμενα όλα όσα γράφει μέσα. Είναι ένας απολογισμός των περισσοτέρων στοιχείων που κατά καιρούς έχουν παρατεθεί εναντίον του εβραϊκού λαού, έθνους ή θρησκείας - όπως θέλετε πείτε το, κυρίως από τον ίδιο. Εν πάσει περιπτώσει, κρίνω περιττή την διαρκή ενασχόληση με αυτό το θέμα σε πολιτικό επίπεδο και σίγουρα δεν συμμερίζομαι τις εμμονές και την εμπάθεια που αρκετοί συναγωνιστές μου έχουν απέναντι στους Εβραίους. Είναι ίσως και το επάγγελμά μου, αυτό του εμπόρου, που με φέρνει καθημερινά σε επαφή με αρκετούς εξ' αυτών και μου επιτρέπει να μπορώ να διακρίνω - τουλάχιστον εις ό,τι αφορά την καθημερινότητα - πάρα πολλά θετικά στοιχεία σε αυτούς.

Ο Κώστας Πλεύρης είναι νομικός. Όταν, λοιπόν έγραφε το βιβλίο ήξερε πάρα πολύ καλά ποια είναι τα στην Ελλάδα καθορισμένα όρια της ελευθερίας του γραπτού λόγου. Ίσως, μάλιστα να είχε προβλέψει πως ό,τι και να έγραφε, το Κ.Ι.Σ. δεν θα αντιδρούσε. Κι αν αντιδρούσε όμως, πίστευε ότι θα είχε την μοναδική ευκαιρία να αντιπαρατεθεί δημοσίως με την ηγεσία της εβραϊκής κοινότητος και να εκτοξεύσει κατά ριπάς τα πλείστα επιχειρήματά του, κερδίζοντας πανηγυρικά τις εντυπώσεις αλλά και πιθανότατα χάνοντας την δίκη ως άλλος Ίρβινγκ ή Γκαροντί.

Για τον λόγο αυτό, σύμφωνα και με την εισαγωγή του, διευκρινίζει ότι καταφέρεται κατά της θρησκείας των Εβραίων και όχι κατ' αυτών ως έθνος ή φυλή. Έξυπνος συλλογισμός, με την έννοια ότι για την συγκεκριμένη κοινότητα τα τρία αυτά στοιχεία είναι ταυτόσημα. Όποιος δεν πληροί αυτών των τριών συστατικών, αλλά και όποιος δεν φροντίζει για την διαιώνισή τους, κρίνεται «ανεπαρκής» και περιθωριοποιείται. Αυτήν τουλάχιστον την αίσθηση έχω, έχοντας συναναστραφεί με αρκετούς Εβραίους στο σχολείο που φοίτησα αλλά και στην Γερμανία, όπου σπούδασα.

Υπάρχουν όμως και κάποια πράγματα που ο κ. Πλεύρης δεν είχε υπολογίσει. Δεν είχε προβλέψει π.χ. ότι στο εδώλιο θα κάθονταν δίπλα του και κάποιοι άλλοι, οι οποίοι απειλούνται να τον ακολουθήσουν στο Ζάλογγο που προσπαθεί να ενορχηστρώσει. Ούτε είχε σκέφτηκε ότι ενεργοποιώντας τον αντιρατσιστικό νόμο εις βάρος του - αν χάσει την δίκη - δημιουργείται εξ' αιτίας του ένα ισχυρό δεδικασμένο που θα σύρει και διασύρει στα δικαστήρια ως κακό ρατσιστή, όποιον τολμά να εκστομίσει το παραμικρό εις βάρος «κοινωνικά ευπαθών ομάδων», όπως οι Εβραίοι. Τέλος, δεν είχε υπολογίσει ότι την μήνυση δεν θα του την έκανε το Κ.Ι.Σ. αλλά το Helsinki Watch και η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία.

Παρακολουθώντας με θρησκευτική ευλάβεια το μεγαλύτερο μέρος, τόσο της πρώτης εν τέλει αναβληθείσης δίκης, όσο και της τρεχούσης δίκης με την νέα σύνθεση, έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι σ' ένα κακό όνειρο. Όχι γιατί οραματίζομαι τις μάγισσες που οι εμπαθείς αντιναζί του ασκερίου της κ. Στάη και του κ. Δημητρά μανιωδώς θέλουν να οδηγήσουν στην πυρά, αλλά επειδή ακούω απίστευτα πράγματα, βλέπω αδικαιολόγητες συμπεριφορές και παρακολουθώ σημαντικά στοιχεία να περνούν στο ντούκου, σε μία αίθουσα δικαστηρίου, που καλείται να διεξάγει μία πολιτική εν τέλει δίκη, η οποία θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό το μέλλον της ελευθερίας του τύπου στην Ελλάδα.

Ακούγοντας τον κ. Δημητρά να μιλά ευθαρσώς μέσα στο δικαστήριο για «μακεδονική μειονότητα» και την ίδια ώρα τον Πρόεδρο να απλώνει ομπρέλα προστασίας έναντι της προσπάθειας των συνηγόρων υπερασπίσεως να καταδείξουν το μειωμένο κύρος ενός μάρτυρα που υπονομεύει την επίσημη εθνική εξωτερική πολιτική της χώρας μας αλλά και την δημόσια τάξη και ασφάλεια σε μία ευαίσθητη ακριτική περιοχή της Ελλάδος, διαπιστώνω μία τεράστια ειρωνεία: Ο υβριστής των αγώνων του μακεδονικού ελληνισμού, ο θρασύς υπάλληλος του Σόρος και των υπονομευτικών σχεδίων του Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι, που αλλάζει τον παγκόσμιο χάρτη οδηγώντας ολόκληρα έθνη στον αλληλοσπαραγμό, αρνητής ο ίδιος της ελληνικής ιστορίας, ο κ. Δημητράς κατηγορεί τον Πλεύρη και τον «Ελεύθερο Κόσμο» ως «αρνητές» του ολοκαυτώματος και ότι υποκινούν το μίσος και την βία.

Βλέποντας τον κ. Κατσιάπη, θυμήθηκα τους Κνίτες καθηγητές στο σχολείο, που με το πομπώδες αλαζονικό υφάκι τους μας δίδασκαν την ιστορία που γραφόταν μεταπολιτευτικά στον Περισσό. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ο κ. Κατσιάπης συμμετέχει σε εκδηλώσεις της σταλινικής «Πολιτικής επιτροπής για την ανασύνταξη του ΚΚΕ», του πιο περιθωριακού και αντιδημοκρατικού κομματιού της «ελληνικής» αριστεράς. Άλλωστε, εκεί δείχνει να ανήκει και η κ. Στάη, η οποία έχει συλληφθεί μάλιστα το 1992, επειδή κολλούσε αφίσες που ζητούσαν την αναγνώριση της «Μακεδονίας» υπό τον τίτλο «Όχι στον Πατριωτισμό», αν θυμάμαι καλά. Μαζί της είχε συλληφθεί και κάποιος κ. Κουτέλος, όνομα που ίσως να συνδέεται με την άλλη μάρτυρα κατηγορίας της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας, κ. Ρένα Κουτέλου.

Ακούγοντας τον κ. Αλμπάλα να δηλώνει ευθαρσώς ότι δεν θα μηνύσει τα βιβλιοπωλεία που κερδίζουν από το βιβλίο του Κ. Πλεύρη, την ώρα που διώκει τον «Ελεύθερο Κόσμο» απλά επειδή έδωσε στον τελευταίο βήμα, διακρίνω μία απροκάλυπτη στυγνότητα. Σκέφτομαι, επιπλέον, ότι αν ο Πλεύρης πρέπει να τιμωρηθεί για το βιβλίο του, επειδή αυτό δήθεν παρακινεί σε βίαιες πράξεις εις βάρος Εβραίων, πώς θα έπρεπε να αντιμετωπισθούν οι τρεις εκδότες που διακινούν διαφορετικές εκδοχές του «Mein Kampf», όπως π.χ. ο αριστερός κ. Χατζόπουλος; Μήπως με δημόσιο απαγχονισμό;

Πιο πολύ, όμως, από τον κυνισμό της ηγεσίας του Κ.Ι.Σ. αίσθηση μου προκαλεί η κατάπτωση της ηγεσίας της Εβραϊκής Κοινότητος. Αναρωτιέμαι, αν έχουν συνειδητοποιήσει με ποιους συμμαχούν. Αν νομίζουν ότι συμμαχούν με το κατεστημένο, επειδή το ζητούμενο της δίκης είναι η «πολιτική ορθότητα», πλανώνται πλάνην οικτράν. Συνεργάζονται με ό,τι πιο περιθωριακό και αντιδραστικό έχει αναδείξει η κοινωνία μας. Αισθάνομαι, δε ότι βρίσκονται σε μεγάλη σύγχυση, αν κρίνω από το γεγονός ότι ο κ. Κωνσταντίνης ενοχλήθηκε, επειδή ο «Ελεύθερος Κόσμος» απεκάλεσε τους Εβραίους «μάγκες». Με την στάση αυτή, ομολογώ ότι η εφημερίδα μας πρέπει να ανακαλέσει. Όχι, δεν είναι μάγκες οι Εβραίοι. Μάγκας είναι ο κ. Δημητράς, ο οποίος τους ενέπλεξε σε αυτήν την περιπέτεια.

Κύριοι του Κ.Ι.Σ., καταλάβετε ότι δεν είστε απλά κάποιοι Εβραίοι αλλά εκφράζετε την συλλογικότητα των Εβραίων της Ελλάδος. Μην γίνεστε ίσα κι όμοια με ανθέλληνες, φυγόστρατους και μισαλλόδοξους ακροαριστερούς, των οποίων σε άλλες εποχές υπήρξατε θύματα.

Κύριε Πλεύρη, δεν δικάζεστε μόνον εσείς. Μην παίρνετε τους συγκατηγορουμένους σας στον λαιμό σας. Αυτοί που σας εκτιμούν δεν θα σας εκτιμήσουν περισσότερο αν καταδικασθείτε. Προβλέπω, μάλιστα, να διευρύνετε τον κύκλο των εχθρών σας.