Από το «εγώ» στην αλληλεγγύη

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που εύκολα και ανέξοδα απαξίωσαν την ενέργεια του οδηγού ταξί στην Πάρο με τα λόγια: «Τι ήθελε κι αυτός ο ανόητος; Αφού τα χρήματα ήταν ασφαλισμένα! Τον ήρωα ήθελε να κάνει; Τα 'θελε και τα 'παθε!» Η φιλοσοφία των εφησυχασμένων, των βολεμένων και των ασυνείδητων!

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που αποδέχθηκαν τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο, απλά διότι αυτές βρίσκονται πολύ μακρυά από τα σπίτια τους. Οι ίδιοι που δεν ανησύχησαν για την μετατροπή στρατοπέδων και αστυνομικών σχολών σε κέντρα κράτησης λαθρομεταναστών, επειδή αυτό δεν συνέβη στη δική του γειτονιά. Οι ίδιοι που δεν ανησυχούν ακόμη για την αύξηση της εγκληματικότητας, διότι το κοριτσάκι που βιάστηκε και κακοποιήθηκε στην Πάρο τους είναι τελείως άγνωστο. Οι ίδιοι που δεν ενδιαφέρονται για την αύξηση της ανεργίας, αφού μόλις πριν λίγες ημέρες βρήκαν πολύ εύκολα κάποιον να τους περιποιηθεί τον κήπο με λίγα λεφτά. Το ότι ήταν Πακιστανός σχεδόν δεν το πρόσεξαν!

Η καταστροφή των δεσμών της κοινωνικής αλληλεγγύης στις ελληνικές κοινότητες ξεκινά από τα πιο απλά πράγματα και καταλήγει στα μείζονα, με τεράστιες συνέπειες που αντανακλούν στην ίδια την επιβίωση του ελληνικού έθνους. Όταν όλα λογίζονται με αριθμούς και εγγυήσεις, όταν η ζωή μας καθορίζεται από παράγοντες που ελάχιστη έως ανύπαρκτη σχέση έχουν με τους δεσμούς της κοινωνικής συνοχής που σφυρηλάτησαν αξίες και ιδανικά, τότε λογικό είναι να εκφυλίζεται καθημερινά και ραγδαία η αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της εθνικής κοινότητας.

Ο ταξιτζής της Πάρου (ντρέπομαι που πρέπει να καταφύγω σε δημοσιεύματα για να καταγράψω το όνομά του, αφού δεν το θυμάμαι, όπως όλοι μας εξάλλου!) φυσικά και ήξερε ότι τα χρήματα ήταν ασφαλισμένα. Φυσικά και ήξερε ότι διακινδύνευε τη ζωή του παρεμβαίνοντας στην εξέλιξη της ληστείας. Φυσικά και είχε συνείδηση ότι υπήρχε ενδεχόμενο να μη ξαναδεί ποτέ τα αγαπημένα του πρόσωπα. Τι ήταν, λοιπόν, αυτό που τον οδήγησε να κάνει ό,τι έκανε;

Μα, φυσικά, το ίδιο που οδήγησε τον Σολωμό πάνω στον ιστό και τον Τάσο στο κατοχικό συρματόπλεγμα. Το ίδιο που οδηγεί τους πιλότους μας να ρίχνονται με αυταπάρνηση στη μάχη για την εκδίωξη των εισβολέων πάνω από το Αιγαίο μας. Το ίδιο που οδηγεί τους χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους να υπερβαίνουν τις δυνάμεις τους υπηρετώντας με εντιμότητα ένα διεφθαρμένο κράτος, παρά τα όσα «λούζονται» εξαιτίας των λίγων επίορκων που αποτελούν το άλλοθι των άθλιων πολιτικών μας.

Κι αυτό δεν είναι άλλο από την αυτονόητη αναγκαιότητα να ζει κανείς αξιοπρεπώς, υπακούοντας στους άγραφους κανόνες κοινωνικής προσφοράς και αλληλεγγύης. Αλλά και απαιτώντας την τήρησή τους απ' όλους. Το «κάποιος άλλος θα το κάνει αντί για μένα» οδηγεί στην αποσύνθεση των κοινωνικών και εθνικών δεσμών. Γι' αυτό και σκοπίμως προβάλλεται και προωθείται ως νοοτροπία. Η αντίστασή μας στον εκφυλισμό αυτό είναι η μόνη διέξοδος σωτηρίας μας. Κι όσο υπάρχουν ακόμη άνθρωποι σαν τον Δημήτρη Μίχα, τότε υπάρχει και ελπίδα...