Αξιοπιστία στον πατριωτικό λόγο!

Επτά μήνες μετά την είσοδο της πολιτικής έκφρασης του Πατριωτικού Κινήματος στην Ελληνική Βουλή, το πολιτικό σύστημα νοιώθει ήδη την πίεση του ΛΑ.Ο.Σ. σε όλους τους τομείς. Η πρώτη μεγάλη νίκη ήταν η απόσυρση του δυσώνυμου εκείνου βιβλίου «Ιστορίας» της ΣΤ' Δημοτικού. Ακολούθησε μία σταδιακή μεταστροφή, έστω και δειλή, σε αρκετούς τομείς της καθημερινότητάς μας. Φτάσαμε ακόμη και στο να σηκώσουμε το ανάστημά μας απέναντι στην ασφυκτική πίεση των ΗΠΑ και των εξουσιαστών της και είπαμε όχι στην είσοδο της Βαρντάρσκας στο ΝΑΤΟ, κάτι που φάνταζε αδιανόητο και ως σκέψη ακόμη, πριν τις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου.

Η παρουσία των βουλευτών του ΛΑΟΣ, τόσο στο βήμα της Βουλής όσο και εκτός αυτής, γενικώς επισύρει τον θαυμασμό. Κοιτώντας πίσω μας, λοιπόν, βλέπει ο καθένας μας ένα πλούσιο έργο και μία αισιόδοξη προοπτική για τα εθνικά και κοινωνικά μας ζητήματα, η εξέλιξη των οποίων μπορεί να διαμορφωθεί προς όφελος του έθνους και της κοινωνίας μας, χάρη στην αξιοπρεπή και αποφασιστική στάση των εκπροσώπων του Πατριωτικού Κινήματος.

Βλέποντας μπροστά, όμως, αντιλαμβανόμαστε πόσο λίγα πράγματα έχουν γίνει και πόσα ακόμη πρέπει να γίνουν. Η καταστροφή των εθνικών και πολιτισμικών μας χαρακτηριστικών προχωρά με ταχύτατους ρυθμούς. Οι κοινωνικές κατακτήσεις απαξιώνονται καθημερινώς με νομοσχέδια εκτρώματα, που οδηγούν σε έναν νέο εργασιακό μεσαίωνα.

Το χρέος όσων ανέλαβαν την καθοδήγηση του Πατριωτικού Κινήματος απέναντι σ' αυτούς που τους εμπιστεύθηκαν είναι τεράστιο. Μπροστάρηδες στην ηγεσία του, μπροστάρηδες όμως και στην ηθική συνέπειά τους. Δεν πρέπει να ξεχάσουν ποτέ, ότι δεν επελέγησαν για να υπηρετήσουν ένα διεφθαρμένο πολιτικοκοινωνικό σύστημα, αλλά να έλθουν σε ρήξη μαζί του και να ανατρέψουν τις σάπιες δομές και μηχανισμούς του.

Αντιπαρήλθαμε λ.χ., χωρίς πολλά - πολλά, εκείνες τις κενολογίες του τύπου «εμείς δεν πρόκειται ποτέ να δεχθούμε τις αυξήσεις που οι βουλευτές των υπόλοιπων κομμάτων ψήφισαν ομόφωνα για τους εαυτούς των». Δεν δώσαμε σημασία στο βαθμό σοβαρότητας λαϊκισμών του τύπου «θα ανοίξουμε τις τράπεζες και θα μοιράσουμε τα λεφτά στον κόσμο».

Μας πίκρανε, όμως, ο διαγκωνισμός βουλευτών του Πατριωτικού Κινήματος, για το ποιός θα πρωτοταξιδεύσει με λεφτά του ελληνικού λαού στην Ουάσινγκτον για την φιέστα των τριακοσίων χιλιάδων ευρώ, τάχα για να τιμήσουν με την παρουσία τους την ομογένεια, κατά τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου. Μπορεί η μπάλα να πήρε τον Άδωνι, που τελικώς ήταν ο «τυχερός», αλλά γνωρίζουμε ότι δεν ήταν ο μόνος που το ζήτησε! Όταν μία βραδιά στα πολυτελή ξενοδοχεία, όπου διέμειναν οι 40 βουλευτές όλων των κομμάτων, κόστιζε όσο ο βασικός μηνιαίος μισθός ενός μεροκαματιάρη στην πατρίδα μας, τότε αυτό αποτελεί πλήγμα στην αξιοπιστία του πατριωτικού λόγου.

Ας μην ξεχνούμε ότι η γυναίκα του Καίσαρος δεν πρέπει να είναι απλώς έντιμη, αλλά και να το δείχνει...