Ένα άγαλμα για την Μαρία Ρεπούση και ένα ερωτηματικό

Εάν το πατριωτικό - εθνικιστικό κίνημα στην Ελλάδα έπρεπε να κάνει σε έναν άνθρωπο ένα άγαλμα, αυτός θα ήταν η Μαρία Ρεπούση. Γιατί; Μα γιατί η κ. Ρεπούση αποτελεί μοναδικό παράδειγμα ενός ανθρώπου που καταφέρνει με τις ακρότητες και τις πράξεις της να ενώνει έναντι της Αριστεράς το σύνολο του ελληνικού λαού, υπό την σκέπη του πατριωτικού κινήματος.

Προσωπικά είμαι πεπεισμένος ότι η «αρχή» της άνθισης του πατριωτικού κινήματος στην χώρα μας και η εξώθησή του από το περιθώριο οφείλεται σε κύριο βαθμό στην κ. Ρεπούση και το ιστορικό της πόνημα για την Ε' Δημοτικού. Η προσπάθεια της συγκεκριμένης κυρίας να επιβάλλει την «παγκοσμιοποιημένη» αφήγηση της ιστορίας, προκειμένου να δημιουργηθεί η αφήγηση του κοντινού μας μέλλοντος ήλθε ένα κλικ πιο νωρίς από ό,τι έπρεπε. Και η συνεργασία της με την Μαριέττα Γιαννάκου - η οποία την στήριξε τόσο πολύ - φανέρωσε το πώς η ΝΔ αποτελεί έναν, απλά πιο παθητικό, σύμμαχο αυτής της αφήγησης.

Η όλη ιστορία του βιβλίου Ιστορίας της Ε' Δημοτικού απελευθέρωσε δυνάμεις από το κλασσικό πολιτικό σύστημα. Απελευθέρωσε το ποσοστό της κρίσιμης μάζας το οποίο ήταν απαραίτητο για να υφίσταται ως πολιτικός πόλος με τον ερχομό λίγα χρόνια αργότερα της οικονομικής κρίσης που απελευθέρωσε ακόμη μεγαλύτερες μάζες.

Και η κ. Ρεπούση - ευτυχώς για το πατριωτικό κίνημα που επαναλαμβάνω θα πρέπει να της κάνει άγαλμα κάποια στιγμή - συνεχίζει μέχρις και σήμερα να αναδεικνύει την πραγματική ατζέντα της Αριστεράς. Την ίδια στιγμή που τα ΜΜΕ προσπαθούν να αναδείξουν μια εικόνα της χώρας ως ... χώρας που κυριαρχεί το ρατσιστικό έγκλημα, προκειμένου να θεμελιωθεί επικοινωνιακά η ανάγκη για τον αντιρατσιστικό νόμο, αυτή έρχεται και αμφισβητεί τους «εθνικούς μύθους» της χώρας μας (όπως τους χαρακτηρίζει) και στρέφει την προσοχή του κόσμου και πάλι σε αυτό που συμφέρει το πατριωτικό κίνημα. Και για προσωπικό της όφελος φυσικά, καθώς έτσι θα καταφέρνει να παίρνει τους 1000 ψήφους που χρειάζεται για να βγαίνει βουλευτής, αλλά αν το ζυγιάσουμε προς συμφέρον του πατριωτικού κινήματος.

Μετά όμως από το άγαλμα, στον τίτλο αναφέρω και ένα ερωτηματικό. Η «αφήγηση» της κ. Ρεπούση, τόσο για το παρελθόν, όσο και για το μέλλον, είναι αποκρουστική για τον μέσο Έλληνα. Υπάρχει όμως κάποια άλλη αφήγηση; Τόσο σε πολιτικό όσο και σε όλα τα υπόλοιπα επίπεδα; Μπορεί να θεωρηθούν ως «αφήγηση» οι δογματισμοί των Ελλήνων εθνικιστών;

Κατά την άποψή μου όχι. Εάν δεν δημιουργηθεί - και μάλιστα πολύ σύντομα αυτή - η αφήγηση της Ρεπούση τελικά θα σταματήσει να σοκάρει και θα επιβληθεί de facto. Και όταν λέμε αφήγηση εννούμε ακριβώς αυτό που κάνει η κ. Ρεπούση. Μία αφήγηση για το εγγύς μέλλον που προκύπτει από μία αφήγηση του παρελθόντος. Οι λίγες προσπάθειες προς αυτό τον σκοπό πνίγονται πραγματικά μέσα στο τέλμα που δημιουργεί η πολιτική επικαιρότητα.

Αυτό για μένα είναι το μεγάλο ερωτηματικό για το μέλλον του πατριωτικού κινήματος. Θα καταφέρει να αρθρώσει μία τέτοια, συνολική αφήγηση; Εάν όχι, όποια ποσοστά και να παίρνει η Χρυσή Αυγή, δεν θα υπάρξει περίπτωση να επιβιώσει ως κάτι θετικό και όχι ως κάτι απλά αντιδραστικό.