«Τα χρονικά της Νάρνια» και οι αξίες της Χριστιανικής Δεξιάς

Με αφορμή την επικείμενη παγκόσμια πρεμιέρα (16 Μαΐου) του «Πρίγκηπα Κασπιάν», της δεύτερης ταινίας που βασίζεται στα «Χρονικά της Νάρνια» του Κλάϊβ Σταπλς Λιούϊς, εμείς ρίχνουμε μια ματιά πίσω στην πρώτη ταινία της σειράς. Kαι αν υπάρχει μια σύγχρονη ταινία που εκφράζει καλύτερα τις απόψεις των Δεξιών και Χριστιανών σε Ευρώπη και Αμερική, αυτή είναι το αδικημένο «Το Λιοντάρι, η Μάγισσα και η Ντουλάπα» του Άντριου Άνταμσον.

Γεννημένος στο Μπέλφαστ της Ιρλανδίας το 1898, ο Λιούϊς υπήρξε μέχρι τον θάνατο του το 1963, ο αγαπημένος χριστιανός λόγιος του κοινού με βιβλία όπως το μπέστ-σέλλερ μυθιστόρημα του «Τα Γράμματα του Διαβολάκου», δοκίμια όπως η «Αλληγορία της Αγάπης: Μελέτη για την Μεσαιωνική Παράδοση»και «Η Κατάργηση της Δουλείας του Ανθρώπου», ή το παραδόξως παγανιστικό αριστούργημα του «Έρως και Ψυχή».

Όμως αυτός ο γίγαντας της Συντηρητικής ή Δεξιάς Σκέψης έγινε διάσημος με την σειρά επτά παιδικών βιβλίων με τίτλο «Τα Χρονικά της Νάρνια». Από αυτήν την σειρά η Disney αποφάσισε πριν τρία χρόνια να γυρίσει σε ταινία το δεύτερο βιβλίο, «Το Λιοντάρι, η Μάγισσα και η Ντουλάπα» σε σκηνοθεσία Άντριου Άνταμσον. Πρόκειται για μια αλληγορία που γράφηκε για να κάνει τα παιδιά να δεχθούν πιο εύκολα την Διδασκαλία του Ιησού, που εμφανίζεται στην Νάρνια με την μορφή ενός λιονταριού. Βέβαια το λιοντάρι είναι το αιώνιο σύμβολο της Αγγλίας και η ταύτιση Αγγλίας και Ιησού αντανακλά την ποίηση του ενορατικού Ρομαντικού ποιητή Ουϊλλιαμ Μπλέηκ που έγραφε στο μεγάλο του ποίημα «Ιερουσαλήμ»: «Η Ιερουσαλήμ (σ.σ. το Βασίλειο του Ιησού) είναι ο απελευθερωτής της Αλβιόνος».

Ας πάμε όμως στην υπόθεση της ταινίας. Την περίοδο του βομβαρδισμό του Λονδίνου από τα γερμανικά «στούκας», τα τέσσερα παιδιά της Λονδρέζικης οικογένειας Πρέσιβεν πάνε να ζήσουν για ασφάλεια στον πύργο ενός μονόχνωτου καθηγητή στην επαρχία. Στον τεράστιο πύργο ο Πήτερ(Γουϊλλιαμ Μόσλεϋ), ο Έντμοντ (Σκάνταρ Κεϋνς), η Σούζαν (Άννα Παπλγουελ) και η μικρή Λούσυ (η Τζώρτζι Χένλεϋ που κλέβει την παράσταση) θα βρουν ένα παράδεισο των παιχνιδιών. Στην διάρκεια του κρυφτού η μικρή Λούσυ θα κρυφτεί σε μια μαγική ντουλάπα και θα βρεθεί στον φανταστικό κόσμο της Νάρνια. Εκεί χάρις στην γνωριμία με ένα φαύνο, τον Τούρνους, θα μάθει για την Λευκή Μάγισσα Τζάντις (Τίλντα Σουϊντον), που αυτοαποκαλείται Βασίλισσα της Νάρνια, και την κατάρα που έχει προκαλέσει να υπάρχει μονίμως χειμώνας, αλλά ποτέ Χριστούγεννα. Μόνοι της εχθροί της οι άνθρωποι τους οποίους κυνηγά για να εξαφανίσει. Η Λούσυ θα επιστρέψει στην πραγματικότητα και θα ανακοινώσει την ανακάλυψη της στα αδέλφια της, χωρίς όμως να γίνει πιστευτή.

Όταν ο Εντμοντ θα μπεί και αυτός στην ντουλάπα, θα χαθεί στην Νάρνια και θα ανακαλυφθεί από την Τζάντις που ταξιδεύει με το έλκηθρο της. Εκεί θα τον δελεάσει με λουκούμια, μια σαφής αναφοράς στην δοκιμασία του μήλου από την Εύα, αλλά και την φράση του Παύλου στην «Προς Φιλιππήσιους Επιστολή» όπου γράφει: «Κλαίων λέγω πολλοί είναι εχθροί του Σταυρού του Χριστού, των οποίων το τέλος είναι απώλεια, των οποίων ο Θεός είναι η κοιλία και η δόξα αυτών είναι εν τη αισχύνη αυτών, οίτινες φρονούσι τα επίγεια». Ενώ τον δελεάζει, λέγοντας του πως αν της πάει τα άλλα τρία αδέλφια του στον Πύργο της θα τον κάνει πρίγκιπα. Μία σαφής αναφορά στην δοκιμασία του Ιησού από τον Σατανά στην έρημο όπου τον δελέασε προσφέροντας Του εξουσία. Όταν δε, γυρίσει στα αδέλφια του θα πει ότι παρέστησε στα ψέματα ότι πίστευε την Λούσυ, διαπράττοντας πέρα από την αμαρτία της λαιμαργίας, και την αμαρτία του ψεύδους.

Κάποια στιγμή και τα τέσσερα αδέλφια θα κρυφτούν στην ντουλάπα και θα ανακαλύψουν μια νέα και πιο ενδιαφέρουσα ζωή στην Νάρνια (αναφορά στον Χριστιανισμό ως πύλη σε μία Καινούργια Ζωή κατά τον Απόστολο Παύλο). Εκεί θα μάθουν από ένα ζευγάρι καστόρων με ανθρώπινη φωνή για τον πραγματικό Βασιλιά της Νάρνια, το λιοντάρι Ασλάν, που θα κυριαρχήσει όταν δύο γιοί του Αδάμ και δύο κόρες της Εύας νικήσουν την Λευκή Μάγισσα. Τώρα που ήρθαν τα τέσσερα αδέλφια θα πραγματοποιηθεί η προφητεία. Όμως ο Έντμοντ θα προδώσει τα αδέλφια του, εγκαταλείποντας το σπίτι των καστόρων για να πάει στον Πύργο να γευθεί περισσότερα λουκούμια και να γίνει πρίγκιπας. Ενώ κάτω από τις απειλές της Τζάντι θα προδώσει το σχέδιο των καστόρων. Η ομοιότητα με τον Ιούδα είναι φανερή.

Και ενώ τα λυκόσκυλα της Λευκής Μάγισσας ψάχνουν τα άλλα τρία αδέλφια, ένας υπηρέτης του Ασλάν θα τους δώσει κατάλληλα όπλα για να γίνουν πολεμιστές του Ασλάν/Ιησού, δηλαδή Σταυροφόροι. Τα παιδιά θα περάσουν διάφορες δοκιμασίες πριν να ενωθούν με ένα στρατό από κενταύρους και άλλα φανταστικά πλάσματα. Με άλλα λόγια έχουμε μια εξύμνηση του ιπποτικού ιδεώδους, που υπήρξε η βάση της Δεξιάς Κουλτούρας.

Αλλά την κρίσιμη στιγμή πριν την μάχη, η Λευκή Μάγισσα θα διεκδικήσει βάσει των νόμων της Νάρνια την ζωή του Έντμοντ ως προδότη. Όμως ο Ασλάν θεωρεί ότι η προδοσία δεν βαραίνει τον Έντμοντ γιατί τα λουκούμια ήταν μαγεμένα και προτείνει να πάρει την θέση του Έντμοντ στην θυσία. Με άλλα λόγια ο Ασλάν θυσιάζεται για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες του Έντμοντ. Αλλά πριν θυσιασθεί περνά τις δοκιμασίες περιφρόνησης, χλευασμού και των βασανισμών που παραπέμπουν στο Μαρτύριο του Ιησού. Είναι πια σαφές ότι ο Ασλάν είναι ο Ιησούς.

Ακολουθεί μία μάχη στην οποία ο Πήτερ αναλαμβάνει την θέση του Ασλάν και ο Έντμοντ πολεμά μαζί με το αδελφό του. Ενώ η Σούζαν και η Λούσυ, σαν την Μαρία και την Μαγδαληνή θρηνούν τον θάνατο του Ασλάν / Ιησού για να τον δουν να ανασταίνεται και να γκρεμίζει την Πέτρινη Τράπεζα, όπου θυσιάστηκε. Ενώ ανασταίνει όσους πέθαναν από το χέρι της Τζάντις και τους στρατολογεί για την Μεγάλη Μάχη ενάντια στο Κακό. Μια αναφορά στην κάθοδο στον Άδη του Ιησού για να σώσει τις ψυχές.

Όταν η Λευκή Μάγισσα σκοτώνεται στην μάχη τα τέσσερα αδέλφια ανακηρύσσονται βασιλιάδες και βασίλισσες. Κάποια στιγμή τους βλέπουμε έφηβους στην Νάρνια, μόνο και μόνο για να τους δούμε την επόμενη στιγμή να επιστρέφουν ως παιδιά στην πραγματικότητα πιο πλούσια πνευματικά από την εμπειρία τους. Με άλλα λόγια αυτή η χριστιανική αλληγορία τελειώνει με αναφορά στον Πλατωνικό Μύθο του Σπηλαίου.

Έτσι έχουμε μια ενδιαφέρουσα ταινία που διδάσκει στα παιδιά το ιπποτικό ιδεώδες και την Χριστιανική διδασκαλία με ένα πολύ έξυπνο τρόπο. Επίσης μπορεί να ειδωθεί ως μια ταινία ενάντια στην ισλαμοποίηση της Ευρώπης, μιας και όπως στην ταινία έχουν απαγορευτεί τα Χριστούγεννα λόγω της πολυπολιτισμικής κοινωνίας και ειδικά τώρα που μετά τις βομβιστικές επιθέσεις ο πατριωτισμός των Εγγλέζων είναι στο αποκορύφωμα του. Πιστεύουμε ότι ο Λιούϊς ζητούσε μια Χριστιανική Ευρώπη και η άποψη μας δεν είναι μακριά από το ιδεώδες του συγγραφέα. Έχετε υπόψη ότι στο βιβλίο η Μάγισσα ανήκει στην μαύρη φυλή αλλά οι παραγωγοί φοβήθηκαν ότι θα τους κατηγορούσαν για ρατσισμό. Ενώ η αντι-ισλαμική χροιά έγινε αντικείμενο κριτικής των «προοδευτικών» δημοσιογράφων. Τόσο το καλύτερο για μας. Δανειστείτε την ταινία για οικογενειακές ακροάσεις και ετοιμαστείτε για την προβολή του «Πρίγκιπα Κασπιάν» στις 30 Αυγούστου.

* ο Γιώργος Πισσαλίδης είναι κριτικός κινηματογράφου και αυτήν την περίοδο συγγράφει το βιβλίο «Ο Σύγχρονος Κινηματογράφος της Δεξιάς».